It’s great to be back home

Beste vrienden en vriendinnen,

 

De trein der traagheid

 

Bijna exact een week later zijn we geland in Zaventem en we begrijpen nu allemaal waarom onze carrier Delta Airlines heette. Delta staat blijkbaar voor het verschil tussen geplande vertrektijd en reële vertrektijd of voor het verschil tussen geplande aankomsttijd en reële aankomsttijd. Ik vind het altijd prachtig wanneer de vlag de lading dekt. Dat is pas branding. Melancholisch denk ik terug aan ons aller Sabena. Such A Bloody Experience Never Again spotten de Amerikanen destijds. Wel Delta Airlines krijgt van ons allemaal de wisselbeker voor de slechtste airline, ik zal eens laten narekenen hoeveel uren de Microsoft medewerkers collectief in de wachtrij hebben moeten staan. Ik ben niet verbaasd dat die kerels al een paar jaar onder Chapter 11 staan.

 

Niet getreurd, we zijn terug in ons aller België dat sinds verleden week weer een jaartje ouder geworden is en waar

 

  1. je uit een glas kan drinken (en niet uit een plastic beker)
  2. je ’s middags op een bord uit (en niet uit een doos)
  3. je met mes en vork eet (en niet met een vork alleen)
  4. je met een écht mes en vork eet (en niet met wat plastic)
  5. je koffie drinkt (en niet iets zwarts)
  6. je koffie drinkt uit een kop (en niet uit een beker)
  7. je achteraf de fooi zelf bepaalt (en niet de zo goed als verplichte 15 %) 

En dat hebben we deze middag nog met een paar man gedaan. De temperaturen in Schoten en Orlando waren dezelfde maar de sfeer was des te hartelijker. It’s great to be back. Met een Westmalle Tripel in de hand.

 

Iets meer dan 20 jaar geleden deed ik als jonge product marketeer met ervaren rotten René Delbar en Stan Abbeloos mijn eerste trip naar US. Rechtstreeks van Brussel naar Los Angeles met Sabena én in business class. Een bezoek van een week aan DataCard, de US verdeler van de legendarische Agfa P400 printer en S200 scanner, en tegelijkertijd mijn eerste persoonlijke ervaringen met de US. Terug in België vertelde ik iedereen trots dat ik de US gezien had en dat ik daar nooit zou willen wonen maar het is er wel leuk zakendoen.

 

Ik blijf bij mijn eerste indruk. Niemand krijgt een tweede kans om een eerste indruk te maken, ook een land niet. En zelfs na meer dan 20 jaar is het nog niet veranderd.

 

Tot morgen !

 

Bruno Segerssegers_bruno@hotmail.com

Schoten

24 juli 2006 19:30 (24 juli 19:30 local time)

 

PS Stan en René heb ik sindsdien niet meer gezien maar met MSN Search of Google heb ik ze beide op 30 seconden gevonden. Is de wereld dan toch flat ? Ik zal ze eens mailen.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s