Code Segers aangaande Corporate Governance in startende bedrijven

De meeste bedrijfsleiders zijn vertrouwd met de Code Lippens of de Code Buysse aangaande Corporate Governance, ethisch ondernemen, in resp. beursgenoteerde of niet-beursgenoteerde vennootschappen. Vandaag maak ik van de gelegenheid gebruik om de Code Segers te introduceren voor startende bedrijven.

Gisterenavond heb ik de bollen van het Atomium in alle kleuren gezien maar vandaag zag ik alle kleuren van de regenboog tijdens verschillende discussies die allemaal te maken hadden met het mogelijke spanningsveld tussen de raad van bestuur, aandeelhouders en de algemeen directeur. Deze ochtend startten we met een jong en veelbelovend bedrijf waar ik samen met de CEO aanwezig was bij een belangrijke venture capitalist die gaat instappen n.a.v. een aanzienlijke kapitaalsverhoging. Deze namiddag was ik bij de CEO van een beursgenoteerde onderneming waar we bloed en tranen gezweet hebben bij de voorbereiding van de presentatie van de ‘Strategie 2007 – 2010 voor de volgende raad van bestuur. Tussenin was ik verloskundige op afstand bij het oprichten van een splinternieuw bedrijf waar de initiatiefnemers en de verschillende aandeelhouders –en toekomstige leden van de raad van bestuur- het niet eens konden worden of de jonge telg al dan niet met een keizersnede op de wereld diende gezet te worden.

Ouders kiest men niet, aandeelhouders ook niet’ stelde Willy Bosmans ooit toen hij nog CEO was en het Franse Suez spook België en zijn Electrabel zag binnensluipen. Wel Willy, je was fout. Jouw stelling telt alleen voor beursgenoteerde ondernemingen. Vandaag heb ik immers met een gerust hart kunnen vaststellen dat jonge startup-bedrijven zowel in hun eerste als tweede financieringsronde nog steeds hun aandeelhouders kunnen kiezen. Al moet ik wel zeggen dat de tweede financieringsronde –in analogie met het tweede kind- een makkelijkere bevalling lijkt te zijn dan de oprichting. Toch geeft de bevalling van het eerste kind het meeste genot volgens vele moeders. Alleen werd ik er als verloskundige op afstand helemaal gek van. ‘Eenmaal gek, kan je het niet meer worden,’ fluisterde mijn geweten en de Code Segers aangaande Corporate Governance in startende bedrijven was geboren :

 
  • Maak een business plan en start een onderneming
  • Zoek de juiste aandeelhouders
  • Werk hard voor uzelf en uw aandeelhouders
  • Verkoop uw bedrijf samen met uw aandeelhouders
  • Maak een nieuw businessplan en start een nieuwe onderneming

Ik begrijp niet dat Lippens en Buysse er jaren over gedaan hebben om hun codes op papier te zetten. De Code Segers vastleggen nam exact 30 minuten. En dat bedrijven naar de beurs gaan dat begrijp ik nog minder. Bedrijfsleiders zouden intussen toch moeten weten dat naar de beurs gaan voor de meeste bedrijven immers hetzelfde is als in de appel bijten in het aards paradijs. Vraag het maar aan Rudy, Pol en Jo. Op de beurs kiest men zijn aandeelhouders niet MEER.

Bruno SegersBOA Constructor – Schoten – 31/01 – 22:15

WOW, het is weer Wachten Op Windows

Een raar gevoel is het wel na al die maanden. Ik ben zo trots als een pauw met het feit dat de medewerkers van Microsoft Belgium me vandaag zowel op de persconferentie als op het VIP-event naar aanleiding van de lancering van Windows Vista hebben uitgenodigd. Toch was er een onwennige pauw op de persconferentie deze ochtend in Salon 58 want ik zat voor de eerste keer tijdens mijn software carrière in de zaal en stond niet vooraan te presenteren. En zoals de meesten weten kan ik moeilijk stilzitten, zelfs in de meest luxueuze zetels. Later op de dag in het Atomium voelde ik me als VIP wat meer in mijn sas want ik kon fladderen van de ene bol naar de andere en van het ene gesprek in het andere tuimelen. Of even voor de camera staan.

Experience the “Wow” is het thema waarmee Windows Vista wereldwijd wordt gelanceerd. Eerst dacht ik dat “Wow” stond voor Wachten Op Windows want er zijn intussen enkele jaren verlopen tussen de nieuwe Windows Vista en de lancering van de oude Windows XP voorganger. En op al die jaren gaan er niet alleen bij Microsoft maar ook in elk mensenleven aardig wat vensters open en dicht. Achteraf toen ik hoorde dat de lancering zich op en rond het Atomium afspeelde vermoedde ik dat “Wow” de afkorting was voor Waardig Ouder Worden want zowel ondergetekende als het Atomium dateren van het jaar 1958. Het Belgische monument heeft intussen een eerste restauratie ondergaan maar ondergetekende ondervindt dagelijks zijn persoonlijke “Wow”, zijn Waardig Ouder Worden.

Na de persconferentie, de VIP sessie en de veelkleurige lasershow op de bollen van het Atomium viel mijn mond open van verbazing en sprak ik met alle aanwezigen plots het magische drieletterwoord “Wow” uit. Ik had het eindelijk allemaal begrepen, “Wow”, in Windows Vista zit alles. Onvoorstelbaar, het beste van alle werelden; zo gebruiksvriendelijk als een Apple Macintosh, zo veilig als een IBM mainframe, zo entertaining als een Bose hometheater en zo makkelijk te verbinden met al die andere apparaten in uw woning. Kortom, perfecte software die kan draaien op zo goed als alle hardware en als dat niet het geval zou zijn dan heeft dat niets met de software maar alles met de hardware of met uzelf te maken. “Wow” hoor ik U al zeggen.

Inderdaad, the “Wow” starts now; het Wachten Op Windows start nu. Maak U echter geen zorgen, U hoeft niet te wachten, neen U hebt alle tijd om Windows Vista te installeren want binnen 6 jaar is de nieuwe Windows daar en wordt Windows XP niet meer ondersteund. En zo is de magische software cirkel weer rond. Kijk maar naar Windows 95, Windows XP in 2001 en Windows Vista in 2007; Microsoft heeft er weer 6 jaar over gedaan om de beste software te maken, iedereen heeft nu 6 jaar tijd om de beste software te installeren. Toch één grote verandering tussen 1995 en 2007,  naast het WereldWijdeWachten hebben we ook het WorldWideWeb leren kennen. “Wow”, het was een mooie show maar voor alle Microsoft Business Partners begint nu het serieuze werk; zij moeten er immers voor zorgen dat al hun toepassingen de komende 6 jaar probleemloos op Windows XP én op Windows Vista draaien. Da’s pas “Wow”.

Bruno SegersBOA Constructor – Aan de voet van het Atomium – 30/01 – 23:55

Maandag voel ik me steeds als Robinson Crusoe

Maandag voel ik me steeds als Robinson Crusoe … op zoek naar Vrijdag.

En tegelijkertijd een bloemlezing van een aantal geslaagde en minder geslaagde grappen over de dagelijkse werkomgeving waarin velen zich bevinden.

 

  • “Heb je het gehoord? Onze chef is gestorven.” “Ja, ik vraag me de hele tijd al af, wie er samen met hem gestorven is.” “Hoezo samen met hem?” “Nou, in de annonce stond toch dat met hem één van onze bekwaamste medewerkers stierf …”
  • Chef tegen medewerker: “Je bent deze week al voor de vierde keer te laat! Wat concludeer je daaruit?” “Dat het donderdag is!”
  • “Janssens, waarom ben je nu pas op kantoor?” “Omdat u gisteren gezegd hebt dat ik de krant maar thuis moet lezen.”
  • De ene ondernemer tegen de andere: “ Waarom zijn jouw medewerkers altijd op tijd?” “Heel eenvoudig: 30 medewerkers, maar slechts 20 parkeerplaatsen!”
  • “Beschouw mij niet als jullie chef maar als een goede vriend die altijd gelijk heeft.”
  • “Zolang mijn chef doet alsof hij mij goed betaalt, zolang doe ik alsof ik goed werk!”
  • “Wie heeft tegen u gezegd,” raast de chef tegen zijn secretaresse, “dat u hier de hele dag kunt luieren, alleen omdat ik u een paar keer gekust heb?” Lachend reageert de secretaresse: “Mijn advocaat!”
  • “Waarom doet meneer Janssens vandaag helemaal niets?” “Hij vervangt deze week de chef …”
  • De medewerker tegen de chef: “U heeft toch salarisverhoging beloofd als u tevreden over mij was …” “Jazeker!” zegt de chef, “Maar hoe kan ik nu tevreden zijn over iemand die meer geld hebben wil!”
  • “Wij zoeken iemand die niet arbeidsschuw is en nooit ziek wordt.” “OK, neem me in dienst, en ik help jullie zoeken.”
  • “Chef, mag ik vandaag 2 uur eerder ophouden met werken? Mijn vrouw wil met mij gaan winkelen.” “Daar komt niks van in huis!” “Dankjewel chef, ik wist dat u me niet in de steek zou laten.”
  • “Mijn baas heeft me eindelijk meer verantwoordelijkheid gegeven. Vanaf nu ben ik verantwoordelijk voor alles wat mis gaat.”
  • “Als ik om opslag vraag is mijn werk onbelangrijk, maar als ik om verlof vraag ben ik onmisbaar.”

Wat niet lachend gezegd kan worden is de waarheid niet. Alvast een prettige werkweek.

Bruno SegersBOA Constructor – Schoten – 29/01 – 14:00

Oh jee, ik ga niet naar de VRT

Men is in de laatste rechte lijn gekomen voor de aanwijzing van een opvolger voor Tony Mary. Getuige daarvan de artikels in de pers en de telefoontjes achter de schermen. Tony plaatste de openbare omroep waar het hoort nl. het vlaggenschip voor de nieuwe digitale multi-culturele samenleving en de media-industrie in Vlaanderen. Maar aangezien noch de voogdijminister, noch de Raad van Bestuur en noch de concurrenten daarvan overtuigd waren –of dezelfde visie hadden – kon Tony zijn Queen Mary verlaten en met zijn Queen Greetje gaan genieten van een sabbatical in warmere oorden.

Binnen het kabinet van Minister Bourgeois, binnen de Raad van Bestuur of bij de concurrentie kon geen valabele kandidaat of kandidate gevonden worden ondanks het feit dat iedereen daar enkele maanden geleden wel een uitgesproken mening had over hoe de VRT diende bestuurd te worden. Blijkbaar staan ook in een digitale samenleving de beste stuurlui aan wal. En dus werd een koppensneller, een headhunter, Schelstraete & Desmedt aangesteld om in de kleine visvijver van Vlamingen in binnen- en buitenland de juiste paling aan de haak te slaan. Want een paling moet je in dit land wel zijn om een overheidsbedrijf te kunnen leiden. Ongelovigen kunnen nog steeds Karel Vinck, Frans Rombouts en Tony Mary contacteren indien hieromtrent nog twijfels zouden bestaan.

Schelstraete is zo goed als rond want de geruchtenmolen begint te draaien. Knack tipt op Ingrid Lieten, de huidige topvrouw van De Lijn, omdat men op zoek zou zijn naar een vrouw voor de overwegend mannelijke VRT-top. Ingrid lijkt me wel want, ze bracht lijn in De Lijn en sinds zij aan het bewind kwam komen de bussen netjes wit gewassen uit de stelplaats en zijn ze tijdig aan elke halte. Met zulk een dame aan het bewind zou ook de VRT mijn dag kleuren. Op dezelfde Knack pagina citeert men echter Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (VLD) met zijn uitspraak in De Tijd ‘Ik zou wel graag eens fulltime in de bedrijfswereld willen staan en leiding geven aan een hoop mensen’. Dat noem ik tenminste duidelijk postuleren voor een job. Bovendien weten we dat Karel’s partner Mireille een zeer mediagenieke verschijning is en graag een moto-programma voor 50 plussers zou presenteren. Ook dat zou mijn dag kleuren.

Waarschijnlijk vallen ze beiden uit de boot want De Tijd en De Standaard zouden vernomen hebben dat de shortlist bestaat uit 3 kandidaten uit de ICT-sector. Zou men het dan eindelijk toch begrepen hebben ? De VRT is immers een productiehuis van digitale content en bedrijfsleiders uit de ICT-sector zijn meer dan ervaren met de oude en nieuwe digitale technologieën. En dus ging de telefoon weer. Of ik één van de kandidaten was. Natuurlijk niet, ik ben waarschijnlijk de enige manager uit de ICT-sector die NIET gecontacteerd is geweest door het selectiebureau. Zowel op het kabinet Bourgeois als bij Schelstraete wordt mijn blog immers gelezen, behoor ik al jaren tot de verdedigers van e-VRT en weet men al te goed dat ‘wie bij de hond slaapt, de vlooien krijgt’. Samen met een aantal andere ICT-managers slapen wij immers als bestuurder van het IBBT al jaren bij Tony en vallen dus automatisch uit de boot. Maar wie blijft er dan nog over ? Zeer eenvoudig, Vlaamse ICT-managers die vandaag in het buitenland vertoeven. Allen daarheen, of naar Schelstraete.

Bruno Segers – BOA Constructor – Schoten – 28/01 – 21:45

Onrust in rusthuizen

Het zijn moeilijke dagen voor ondernemende bloggers. Zoals aangehaald in Bruno’s BlogBoek dd. 04/01 heb ik een drietal complementaire activiteiten maar een aantal mensen denken dat ik fulltime blogger geworden ben. Niets is minder waar, het bloggen neemt me een halfuurtje per dag maar zelfs journalisten denken dat ik volle dagen aan mijn scherm gekluisterd zit. Zij zouden toch moeten weten dat 2 schermen voltikken minder dan een halfuurtje neemt ? Misschien onderschatten ze mijn tiksnelheid of overschat ik hun productiviteit … Toch blijven het moeilijke dagen want voor mijn beroepsbezigheden heb ik alle informatie van mijn dagelijkse ontmoetingen meer dan nodig maar tijdens diezelfde ontmoetingen stel ik vast dat sommigen bedeesd zijn voor een open gesprek uit schrik dat ik hun ontboezemingen ga gebruiken voor mijn bloghobby. Wees gerust beste vrienden, vooraleer ik u citeer vraag ik –op aangeven van mijn juridisch adviseur- steeds uw goedkeuring. Ik wil dat mijn vrienden mijn vrienden blijven en mijn vijanden mijn vijanden.

Vandaag maak ik het me echter makkelijk. Ik schrijf even niet over een ontmoeting maar wel over wat ik gelezen heb. ‘Wie betaalt voor opa en oma ?’, prijkt er op de cover van Trends. Inderdaad, er is aardig wat onrust in de rusthuizen. De gezondheidszorg wordt hoe langer hoe beter (lees duurder). Met als resultaat dat de mensen hoe langer hoe langer leven. Terwijl er hoe langer hoe minder mensen aan het werk zijn om deze peperdure faktuur te betalen. Volgens Trends is er een gebrek aan rusthuizen en personeel. Tja, daar moet je geen enquête voor doen. Dat wisten we al. SP.A Voorzitter Johan Vande Lanotte wil een maximumfactuur invoeren in rusthuizen. Nu Steve gouverneur van Limburg is kunnen we immers niet meer zeggen dat naast vervoer ook de rusthuizen gratis moeten zijn …

Ook de dagbladen hebben het vandaag over de onrust in het grootste –en oudste- rusthuis van België, het koninklijk paleis. Prins Filip was blijkbaar een beetje ongesteld na de receptie van de gestelde lichamen gisterenavond. Hij ging de discussie aan met spraakwatervallen Pol Van den Driessche en Yves Desmet. Pol en Yves zijn geen discrete bloggers zoals ik die eerst toestemming vragen om te publiceren. Nee, die jongens lopen met hun verhaal onmiddellijk naar de collega’s van de pers en weer krijgt onze kroonprins de volle laag. O.a. omdat hij steeds hetzelfde zegt op zijn buitenlandse missies. Het leven is niet eerlijk, een CEO die steeds hetzelfde zegt krijgt een positieve pers omdat hij visie heeft en consistent is terwijl een kroonprins blijkbaar nooit hetzelfde mag zeggen. Toch is en blijft België een diamant, de kroonprins heeft gelijk.

Een diamant met te weinig rusthuizen. Johan heeft ook gelijk; er moet een maximumfactuur komen voor het betalende verblijf in de vele rusthuizen en een minimumdotatie voor het gratis verblijf in het oudste rusthuis van België.

Bruno SegersBOA Constructor – Schoten – 25/01 – 23:00