Ssttt… niet verder vertellen, ik ga terug bloggen en … dit is geen grap …

Beste vrienden en vriendinnen,
 
Met deze aanhef begon ik ooit 2 jaar geleden mijn blog. Er zijn intussen vele vrienden en vriendinnen bijgekomen maar toch is er sindsdien niet veel veranderd in dit kleine federale koninkrijkje rond Brussel. Kijk maar even mee :
  1. Op 1 april 2006 stelde ik dat bloggen wschl. een oplossing is op zoek naar een probleem; 2 jaar later weten we nog steeds niet welk probleem 
  2. Op 2 april 2006 pleitte ik voor één ploeg van ‘A’, Scaldis Antwerpen; 2 jaar later probeert Eddy Wauters nog steeds als een Don Quichote zijn groot gelijk te halen
  3. Op 3 april 2006 bewees ik dat we allemaal afkomstig zijn uit Afrika; 2 jaar later probeert het VB nog steeds aan te tonen dat de besten ‘van hier’ zijn
  4. Op 4 april 2006 wist ik niet in welke taal ik als Belg moest bloggen; 2 jaar later probeert men mij nog steeds te overtuigen dat iedereen in België nederlands praat en begrijpt
  5. Op 5 april 2006 noemde ik de blackberry de vibrator van de moderne CEO; 2 jaar later zie ik nog steeds CEOs klaarkomen zonder partner in hun buurt

Begrijpe wie kan, niets is er veranderd. Alleen Bruno is gestopt met bloggen. Omdat hij plots voor een beursgenoteerd bedrijf werkt. En omdat alles wat hij denkt, zegt en schrijft nu plots zou kunnen geinterpreteerd worden als ‘forward looking statements’ … Zelfs Humo heeft er niet aan gedacht deze hedendaagse nar een anoniem rubriekje te gunnen in het wekelijkse orakel van Guy Mortier. "Met alle Chinezen maar niet met den dezen" kon helaas niet op tegen "Het is teveel voor Corneel".

En omdat er niets verandert moet iemand toch iets veranderen, daarom gaat Bruno terug bloggen. In alle stilte, zonder het te zeggen, ze zullen het allemaal wel te weten komen. Want op het web kent iedereen iedereen. Ik vertel het niemand; niet aan Ingeborg, niet aan Hans, niet aan Nils, niet aan mijn persoonlijke vrienden en vriendinnen, niet aan mijn zakelijke vrienden en vijanden. Ze zullen het allemaal wel zien, horen en vooral … lezen !!!

Want daar is het mij om te doen, alleen wie schrijft blijft. Zeker nu de prins der Vlaamse letteren en onze allerbeminnelijkste provocateur Hugo Claus zijn prachtige pen definitief heeft neergelegd. De Bourla schouwburg in Antwerpen zal ik nooit vol krijgen maar een grafsteen met daarop in de 3 talen "Zonder dwarsliggers rijdt geen trein – Je me repose sur ceux qui m’opposent – If you can’t manage the change, you ‘ve to change the management" blijft mijn grote droom. Of anders De Gouden Uil 2010. Want dit jaar verkoos de jury een Nederlander met een midlife crisis die in Gent woont; 2008 voor Marc Reugebrink, 2009 voor mijn grote Gentse vriend Geert Mareels en 2010 voor Brunoke. Tenzij mijn midlife crisis tegen die tijd achter de rug is.

In afwachting van die ultieme bekroning blijf ik regelmatig bloggen. Want in deze nieuwe wereld behaal je alleen op het web eeuwige roem. Je blog, donc je suis. Blogito ergo sum.

Tot snel.

Bruno