Feest van de Arbeid en Rerum Novarum maar geen nieuwe dingen van de vakbonden. Quousque tandem ?

Wat een unieke dag. Vandaag 1 mei 2008 ben ik exact 25 jaar aan het werk maar daarover morgen meer. Want op 2 mei 1983 stapte ik als jong analist-programmeur binnen bij Hessenatie Containerterminal voor mijn eerste job. Vandaag echter een unieke dag omdat ik al mijn kameraden een prettige feestdag kan wensen zonder mijn partijkaart te moeten tonen en aan de enen te bewijzen dat ik van de anderen ben. Het gebeurt immers maar zelden dat Onze Heer Hemelvaart samenvalt met 1 mei en dat de Dag van de Arbeid samenvalt met Rerum Novarum. Voor mij mag dat elk jaar gebeuren want Christus was de eerste socialist zoals het mij steeds op het oertraditionele en oerdegelijke Sint-Jan Berchmanscollege werd verteld.  
 
Vandaag is het dus dé dag van de vakbond. "Komaan kameraden, vivan de vakbond" zongen de Antwerpse Strangers jaren geleden en vandaag komen ze één voor één aan bod. Ik raad iedereen aan vanavond het nieuws te zien of morgen de krant te kopen om deze unieke kakafonie te aanhoren van een overlegmodel dat dateert van de tijd dat niet 15 % maar 95 % van de bevolking beneden de armoedegrens vertoefde. Luister even mee.
 
Bruno Valkeniers, 25 jaar geleden één van mijn eerste bazen bij Hessenatie en vandaag baas van de grootste eigenbelangenverening van Vlaanderen is teleurgesteld dat zijn leden worden uitgesloten door de 3 grote vakbonden. In plaats van zich zorgen te maken zou de man trots moeten zijn en aan de wieg moeten staan van een nieuw overlegmodel dat de vakbonden ontkoppelt van de politieke partijen. Maar hoe realiseer je zoiets in dit oververzuilde landje ? Van cordon sanitaire naar cordon populaire ?
 
Luc Cortebeeck wil een sociale vette vis, Rudy De Leeuw wil een koopkrachtige vette geldbeugel. En aangezien het 1 mei is en ze deze keer in de oppositie zitten misbruiken de sp.a politici handig deze dag van de vakbond om de federale regering op de korrel te nemen. ‘We worden gegijzeld in plaats van bestuurd" zegt den baard in Oostende maar kameraad Johan wist in de vorige legislatuur maar al te goed hoe een (schulden)berg moest beklommen worden of hoe -via de aanduiding van de juiste bestuurders- de NMBS kon gegijzeld worden. Nu zwijg ik. Anders slaat hij me in de ban en kan ik de baskettickets in Oostende vergeten. Op een ticket en een uitnodiging voor een face-to-face van La Gennez wacht ik nog steeds. Da’s mijn favoriete. Het meiske was kwaad dat het parlement niet mocht vergaderen. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor bloedserieuze studentes die nooit willen brossen.
 
Maar alle gekheid op een stokje, beste vakbonden en politici. Vandaag, op Rerum Novarum, heb ik weer niets gehoord van de échte nieuwe dingen die niet door deze regering maar door het juiste sociaal overlegmodel de komende legislaturen door verschillende regeringen moeten opgenomen worden; de vergrijzing van onze maatschappij, de ontgroening van ons milieu en de mondialisering van onze economie. Maar hoe word je populair en haal je stemmen van mensen die steeds ouder worden, allemaal met een baksteen in de maag geboren zijn en liefst achter de hoek gaan werken ?
 
In plaats van een collectief dagje vrij morgen zouden we beter allemaal het Grenzen aan de Groei rapport van de club van Rome lezen, 30 jaar oud maar nog steeds brandend actueel. En intussen weten we dat de wereldbevolking alweer verdubbeld is en dat technologie niet alles kan oplossen. De vraag gaat niet over koopkracht verhogen en/of een sociaal model verbeteren. De vraag is hoelang nog ? Eigenlijk zouden Luc en Rudy vandaag niet samen Rerum Novarum moeten vieren maar -samen met hun achterban- eens in koor met alle andere deelnemers aan het sociaal overleg Quousque Tandem moeten zingen en iedereen bewust maken van de nood aan een nieuw denken. Openbare en stemmingmakende toespraken hebben we in dit land niet meer nodig, wel een discreet Poupehan.