Als hij maar geen scheidsrechter wordt

Mijn zondag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

 

Het zal je maar overkomen. Je zit daar als lijnrechter uren bijna bewegingsloos op je stoel tijdens de halve finale van de US open, je doet één ding en je krijgt daar een scheldtirade met doodsbedreigingen bovenop over je heen. John McEnroe flapte er jaren geleden ook van alles uit maar zijn uitleg was steeds “I was only speaking to myself”. Aangezien "If I could, I would take this ball and shove it down your throat and kill you” moeilijk onder die categorie kan geklasseerd worden zat de halve finale er voor Serena Williams op.

 

Enkele weken geleden was er aardig wat commotie rond Anderlecht – Standard en agressie in het voetbal. Ik stel voor dat we in het voetbal de headset die de verbinding vormt  tussen scheidsrechter en lijnrechters rustig afschaffen. Geef de scheids een oortje en geef alle spelers een micro. Dan kan de scheidsrechter tenminste horen welke bedreigingen voetballers tegen hun tegenstanders schreeuwen. Ik ben ervan overtuigd dat in de eerste helft reeds alle spelers van het veld zijn gestuurd. Boudewijn de Groot kan dan voor de remake van zijn eenzame fietser Jimmy gaan en de “als hij maar geen voetballer wordt” definitief vervangen door “als hij maar geen scheidsrechter wordt”.

 

Allemaal niet nodig deze namiddag in Schoten. Voor Koningshof – Simikos, de derby der derbies. Na het Wereldfestival van Folklore en de Scheldeprijs hét event in een gemeente die steeds zichzelf is gebleven. Niet groter of kleiner geworden door fusies of politiehervormingen. Beide ploegen spelen terug in de hoogste afdeling van het KVV, de Koninklijke Vlaamse Voetbalbond. Simikos omdat het de promotie afdwong door werkvoetbal, villaboys Koningshof omdat het de promotie ‘kreeg’ na de schorsing van een ploeg uit ere-afdeling. Het KVV is immers echt amateurvoetbal waar spelers niet mogen betaald worden en ploegen geschorst worden zodra dit wordt vastgesteld. “Voetbal is oorlog”, zei Rinus Michels. Deze namiddag is “Voetbal een feest”. Twee Segers’en met de bal op het veld en één Segers met zijn vrouw naast het veld. En daarna verbroederen met spelers, scheidsrechters, vrienden en vriendinnen, zonder gebroken benen maar wschl. met enkele gebroken glazen.

 

Mijn blogweek zit erop. Bisnummers enkel op aanvraag.

De tekst ben ik, de foto ben ik niet

Mijn zaterdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

 

Bruno_sf De zevende dag rustte god, maar omdat CEOs helemaal geen goden zijn, gaan we gewoon door, op zaterdag én op zondag, zoals beloofd aan De Standaard. Want de wereld staat nooit stil en er is altijd wel iets dat me te binnen schiet. Zo kreeg ik deze week een reactie uit Rome met een verwijzing naar de vraag of een CEO al dan niet moet bloggen. Lees maar. 

The best CEO blogs — those that generate the most buzz, traffic and excitement — are the ones published by truly enthusiastic CEOs. You can spot these blogs fairly easily, because the energy and passion with which the CEO writes becomes palpable.

Allemaal zeer juist. Toch voeg ik er één ding aan toe; authenticiteit. Laat het niet over aan anderen, doe het zelf. Zoals ik hier nu zit. Met een tasje koffie. Normaal gesproken gebruik ik de zaterdagochtend om kranten en weekbladen door te nemen, vandaag gaat een deel van de tijd naar het uittikken van deze tekst.

Authenticiteit dus. Op het wereldwijde web is er al voldoende persoonsverwarring. Laat dus niet schrijven, schrijf zelf; teveel mensen doen zich voor alsof ze de persoon in kwestie zijn. Op Netlog en Facebook circuleren profielen van mensen die anderen zijn. Niet alleen op blogs, maar ook op mediasites plaatsen mensen de reacties onder naam van bekende vrienden of collega’s. Soms voor de fun, maar soms ook om die personen in diskrediet te brengen. Deze week liep ik een collega tegen het lijf met een knalzwarte T-shirt met daarop de tekst “F*ck Google. Ask Me”. Dikwijls heb ik vragen en opmerkingen bij de kledij die mensen tijdens het werk dragen, maar dit vond ik één van de betere. Google wordt immers te pas en te onpas gebruikt om dingen (op) te zoeken en het antwoord dat tevoorschijn komt, wordt al te dikwijls als het enige juiste gezien. Ga echter voor de check, double-check en daar kan je Google ook voor gebruiken. Dan geldt “Al gaat de leugen nog zo snel, Google achterhaalt ze wel” zoals ik een tijdje geleden schreef in Bruno’s Blogboek.

Tijd nu voor De Tijd, De Standaard, Gazet van Antwerpen, Trends, Knack, Humo en de Bode van Schoten. Eens bijlezen en kijken of zij de waarheid schrijven. Oh ja, voor ik het vergeet; deze tekst schreef ikzelf, de foto ben ik niet. Ik heb nooit geposeerd in een gele lederhose met een gele hoed. Maar met Photoshop kan iedereen van elk Miss Baksel een Miss Belgium maken. Er is dus nog hoop voor Ignace Crombé.

Kijk eens diep in mijn ogen

Mijn vrijdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Opél, wat een spel”, moet de Vlaamse minister-president Kris Peeters gisteren gedacht hebben toen de berichten uit Duitsland binnenkwamen. Iedereen in Antwerpen praat over “den oppel”, maar Kris legt steeds de klemtoon op de tweede lettergreep; Opél. Waarschijnlijk omdat hij altijd geloofd heeft in een tweede leven voor General Motors Antwerpen. Wat de minister-president echter vergat, was dat “den oppel” reeds het tweede leven van GM Antwerpen was. De oudere sinjoren spreken immers nog steeds over “de chevrolet”, de eerste plant van GM op Europese bodem. Tja, ooit lag het zwaartepunt van GM Europe in België en niet in Duitsland.
 

Eigen volk eerst”, heeft madame Angèle natuurlijk al maanden in haar hoofd. Terwijl Guy Verhofstadt de salondebatten voert over of het nu “de Verenigde Staten van Europa” dan wel een “Verenigd Europa van Staten” moet worden, blijkt nog maar eens dat we ver van een open markt staan. Protectionisme viert immers, bewust of onbewust, hoogtij tijdens deze recessieperiode. Dat hadden de bankiers al enkele maanden geleden ervaren toen de Nederlandse eerste minister en zijn team in Brussel neerstreken om als echte guerrillero’s met de cirkelzaag het ABN-AMRO deel terug uit het Belgische Fortis te zagen. En dan vergeten we nog het uitdiepen van de Schelde. Eeuwen geleden zorgde de verzanding van het Zwin voor het einde van Brugge als zeehaven ter meerdere eer en glorie van Antwerpen. Nederlandse politici beseffen maar al te goed dat een ondiepe Schelde zorgt voor meer boten en werk in Rotterdam.

Eigen volk laatst”, ondervond de Belgische directie van GM Antwerpen. Terwijl de vakbonden de voorbije jaren publiek alle registers konden opentrekken, moesten zij achter de schermen lobbyen voor de toekomst van datzelfde bedrijf. Niet alleen met Belgische politici, maar vooral in de Europese en internationale hoofdkwartieren van GM voor behoud van al hetgeen dat zij ook met zoveel passie hadden opgebouwd met zoveel competente medewerkers. Vanaf de eerste dag wisten zij echter dat de beslissing niet door hen zou genomen worden. Gisteren viel dus het doek en als dank voor al hun lobbywerk konden ze nog aan alle personeelsleden persoonlijk een beslissing gaan meedelen die zij niet genomen hadden, laat staan een beslissing waarmee zij het eens waren. “Think global, act local” heeft als gevolg dat degenen die de beslissingen nemen, ze nooit zelf hoeven te communiceren, laat staan uitvoeren. De global leaders beheren spreadsheets, gedragen zich als zeemeeuwen die de benadeelden nooit recht in de ogen kijken.

Als we alle informatie hebben, kunnen we beslissen in één week, eventueel één maand”, zeg ik systematisch tegen medewerkers en klanten. Het RealDolmen management team vergadert wekelijks en de RealDolmen raad van bestuur vergadert maandelijks. In België. Daarom doen klanten graag zaken met ons. Omdat ze niet alleen weten dat er snel beslissingen genomen worden, maar ook omdat ze weten wie, hoe en waar er beslist wordt. En dat we elkaar recht in de ogen kunnen kijken.

ICT werkt niet

Mijn donderdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Wie heeft er problemen met elektriciteit thuis of op kantoor?”, is mijn favoriete openingsvraag wanneer ik spreker ben op één of ander zakelijk event. Doorgaans gaat er geen enkele vinger in de lucht en als het dan toch gebeurt blijkt dat de persoon in kwestie problemen heeft met zijn factuur. “Wie heeft er problemen met ICT?”, is de volgende vraag die ik stel en plotseling gaan alle armen in de lucht. Dikwijls zelfs beide armen; één voor de problemen thuis en één voor de problemen op kantoor. Niet verwonderlijk voor een industrie waar zowel voor- als tegenstanders van de wereldwijde marktleider weten dat elk product nog vol luizen (bugs) zit wanneer het op de markt wordt gebracht. De naam is immers niet Macrosoft, maar Microsoft.

lange wapperbrug ICT is een vrij jonge industrie en we hebben nog een lange weg te gaan vooraleer we ICT-projecten op dezelfde wijze als auto’s, machines, bruggen en tunnels (oeps, da’s gevaarlijk voor een Antwerpenaar) kunnen opleveren. Hier geldt immers zo goed als altijd het credo; binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder fouten. Maar welk ICT-project wordt binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder bugs opgeleverd? In de traditionele productieomgevingen bevestigen de uitzonderingen de regel, maar binnen ICT bevestigt deze regel de uitzondering. 

Waarom lopen ICT-projecten dan zo dikwijls mis? Wel, zeer eenvoudig. Omdat er nog steeds een grote digitale kloof gaapt tussen de business en ICT. Ooit was de digitale kloof een maatstaf voor het aantal mensen die al dan niet een PC hadden of al dan niet geconnecteerd waren met het internet, maar die tijden zijn achterhaald.

Vandaag is dé grote uitdaging het gebrek aan ICT-kennis bij businessmensen en het gebrek aan zakelijke kennis bij ICT-mensen. Wie leest er Trends én DataNews (om er maar twee te noemen)? Het is dus niet het ene of het andere, maar het ene én het andere. De roots van Real en Dolmen liggen in het technische, maar uit de voorbije 20 jaar hebben we geleerd dat technologie niet zaligmakend is. Naast de hooggekwalificeerde technici heeft RealDolmen steeds meer program managers, project managers en business consultants in dienst die de problematiek van de klanten door-en-door begrijpen. Want ICT werkt niet … zonder visie op uw business. En dat is tegelijkertijd de slogan van de campagne die we deze maand startten ter gelegenheid van de eerste RealDolmen verjaardag.

Overtuig alvast uzelf en kijk hoe we bij een aantal bedrijven deze uitdaging hebben aangepakt:

Corpcampaign_r

De cultuur van een onderneming wordt bepaald door het gedrag van zijn leiders

Mijn woensdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
 
“There is nothing wrong with going home tonight” klonk het deze ochtend op de radio. Ik had er beter gisterenavond aan gedacht toen een etentje onverwacht uitliep tot een geanimeerde discussie binnen het directiecomité. Een geanimeerde discussie die uitliep tot in de vroege uurtjes. Maar onvoorziene parties en vergaderingen zijn doorgaans de leukste en dragen het meeste bij tot het smeden van hechte vriendschapsbanden of stevige bedrijfsplannen.
 

Ook het RealDolmen directiecomité ondergaat -of doorloopt- de 4 fasen van elk teambuilding proces; forming-storming-norming-performing. Op een woensdag in december 2007 ontvingen de toenmalige managementteams van Real en Dolmen een uitnodiging voor een weekend in Hotel De Schelde in Cadzand met als enig agendapunt het opstellen van een gemeenschappelijk businessplan. Enkele dagen later ontmoetten we elkaar voor de eerste keer. Verwarming stuk en geen daglicht in de vergaderzaal. Maar wel druk op de ketel want een week later moesten zowel de raad van bestuur van Dolmen als die van Real overtuigd worden van het industrieel project. Geen betere omstandigheden denkbaar om mensen te dwingen met elkaar te praten en acties te nemen. Want vluchten kon niet meer. Ik moest eraan denken gisterenavond tijdens de geanimeerde open discussie achter gesloten deuren. Tussen directieleden die aardig wat respect hebben voor elkaar, maar beseffen dat je de organisatie en elkaar slechts beter kan maken door de dingen een naam te geven en niet rond de pot te draaien.

“Hebben we de juiste mensen?”, “Kunnen we de juiste mensen aantrekken?”, “Kunnen we de juiste mensen behouden?”. Allemaal bijna existentiële vragen voor een kennisbedrijf, want daar maken alleen mensen het verschil. Op elk van de vragen was het antwoord hetzelfde. Telkens klonk het “Ja, maar onvoldoende”. Op elke plek in de organisatie, al dan niet gelinkt aan de formele hiërarchie, heb je harde kernen nodig. Mensen die bezeten zijn van de visie van het bedrijf en die door muren zouden lopen om het bedrijf daar te brengen. Mensen die energie en positivisme uitstralen, medewerkers enthousiasmeren en motiveren. Kortom, echte leiders. Je hebt er niet alleen voldoende nodig maar je moet ook de energie van deze entrepreneurs in de juiste banen kunnen leiden. Alleen zo kan je de cultuur van een onderneming veranderen want de beste definitie van cultuur heb ik gevonden in het boek Execution: The Discipline of Getting Things Done van Larry Bossidy; de cultuur van een onderneming wordt bepaald door het gedrag van zijn leiders.

Het excuus “het zit in de stenen gebakken” gaat dus niet op. Zoek binnen uw onderneming de nieuwe leiders, stimuleer hun gedrag en plan eens een weekendje Cadzand. Zelfs zonder verwarming stap je met een warm gevoel buiten.

Zoek de verschillen? Nee, zoek de gelijkenissen en de complementariteit!

Mijn dinsdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Wie herinnert zich niet het spelletje ‘Zoek de x verschillen’ waarmee we vanaf onze prille jeugd worden geconfronteerd, zogezegd om onze hersenen te oefenen? Beter functionerende hersenen kan misschien het resultaat zijn maar dat deze training tot een afwijkend sociaal gedrag leidt, beseft blijkbaar niemand. Van in de wieg worden wij Belgen grootgebracht om in te zoomen op de verschillen, op de dingen die anders zijn of op elementen die ontbreken. Kortom, op de minpunten. Geen enkele van onze hersencellen wordt geoefend op de pluspunten, op de gelijkenissen, op de complementariteit. Juist deze punten zorgen ervoor dat een ploeg, een bedrijf of een team beter gaat functioneren en dat het geheel meer wordt dan de som van alle delen. TEAM staat uiteindelijk voor Together Everyone Achieves More.

Kijk even naar de Belgische voetbalploeg. Weer 5-0 in Spanje verloren. Niet bij gebrek aan individueel talent, maar bij gebrek aan samenspel. Talent is er in dit land genoeg. Getuige daarvan de recente overwinning van La Clijsters en La Wickmayer in New York of van Kim en Tia in de atletiek. Belgen blijven individualisten. Ze kunnen wel samen plezier maken maar kunnen niet samenspelen of -werken. “En de estafetteploeg dan?”, hoor ik al vragen. Beste vrienden, estafette is geen ploegsport, het is gewoon hard lopen, recht vooruit kijken en even achteruit kijken om te zien dat je het stokje ook mee hebt.

Terug naar het voetbal, waar ik me blijf afvragen wanneer al die individueel sterke spelers eens de pluspunten van hun medemaats gaan ontdekken in plaats van de minpunten. Of wanneer de pers eens gaat stoppen over jong vs. oud, over binnenlanders vs. buitenlanders, etc … “Eendracht maakt macht” is de visie van ons land maar blijkbaar zien alle onderdanen door het bos de bomen niet meer. Zelfs TV Tony (of de Queen Mary voor de vrienden) verlaat dit kleine landje rondom Brussel.

In december 2007 kondigden we de fusie aan tussen Real Software en Dolmen Computer Applications. Dit industrieel project is in april 2008 een economische realiteit geworden en sinds september 2008 is RealDolmen NV een juridische entiteit. Ook hier dezelfde uitdaging. Vanaf de eerste dag werd door de buitenwereld steeds ingezoomd op de culturele verschillen tussen het flamboyante Real en het robuuste Dolmen. Terwijl culturele diversiteit in een samenleving door de meesten als een rijkdom wordt ervaren, dreigden we vanaf de start toch geconfronteerd te worden met het negatieve van de verschillende bedrijfsculturen. In onze interne en externe communicatiestrategie hebben we echter gekozen om de gelijkenissen en de complementariteit van dit unieke Belgische project te belichten en boven die verschillen uit te stijgen. Welk Belgische bedrijf kan meer dan 10.000 manjaren ervaring in ICT voorleggen? Wie kan uitgroeien tot de grootste en de beste onafhankelijke, beursgenoteerde leverancier van ICT-diensten? Kortom, vlug werd voor iedereen duidelijk dat de verschillen tussen flamboyant en robuust verwaarloosbaar waren als je ze vergeleek met de gemeenschappelijke keiharde passie voor ICT. Ook de naam RealDolmen blijft de complementariteit uitstralen zonder dure marketingjongens met hun bijhorende budgetten voor een logo- en naamsverandering. Dolmen brengt de ICT-infrastructuur aan, de fundering; Real zorgt voor de ICT-toepassingen, de invulling. Samen kunnen we alles aan.

Maar hier en daar, op regelmatige basis, blijf ik geconfronteerd worden met het separatistische vraagje waarmee men probeert de minpunten te weten te komen en het project uit elkaar te spelen. ”En wat met de culturele verschillen?”.

Vandaag volgt daarop steevast mijn verhaal van de vader van de bruid of de bruidegom en zijn speech op het bruiloftsfeest. Nog nooit is het mij daar overkomen dat de man de verschillen belicht tussen de bruid en de bruidegom. Neen, het zijn altijd mooie kinderen en ze gaan mooie kinderen maken. RealDolmen, ad multos annos!

De Standaard slaat de bal mis (De Standaard.biz dd. 07/09)

Mijn maandag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Verleden week startte het nieuwe schooljaar. Studenten en onderwijzend personeel maakten de beste voornemens. Een weekje later doet De Standaard hetzelfde; de CEO blog die al een tijdje stilgevallen was wil men terug op gang trekken. En daarvoor contacteert men een CEO die ooit geblogd heeft maar daar wijselijk mee gestopt was. Alsof je iemand na een ontwenningskuur terug aan de alcohol wil brengen. Van een foutieve keuze gesproken.

 

De gelegenheid maakt echter de dief en daarom de uitdagende titel boven dit eerste stukje. Want de ‘kop’ bepaalt of het artikel zal gelezen worden, dat weten niet alleen alle eindredacteurs maar vooral alle bloggers. Mijn blogactiviteiten startten als een aprilgrap in 2006 en vele jaren later ben ik er nog steeds niet achter gekomen op welk probleem bloggen het antwoord biedt. CEOs daarentegen zijn deze dagen blijkbaar de oorzaak van alle problemen en liggen langs alle kanten onder vuur. Eerst moeten ze hun salaris publiek maken, vervolgens wordt de ontslagpremie beperkt, hun bonus wordt ingehouden en als klap op de vuurpijl onthulde een psychiater vorige week in Trends dat CEOs onderuit gaan via drank, drugs, bizarre seks en zelfmoord … CEO zijn is vandaag een job in de vuurlinie en juist op dat moment vragen de mensen van De Standaard om nog wat te gaan bloggen. Je moet maar durven.

 

Ach, dat nemen we er voor een weekje dan maar bij. Overleven is niet voldoende in dit moeilijke economische klimaat, we moeten er sterker uitkomen en dat vraagt alle aandacht en tijd. Eigenlijk hebben we zoveel andere dingen te doen maar toch zal het dagelijkse blogstukje zorgen voor een welgekomen geestelijke ontspanning. En tegelijkertijd doen wat een echte blog moet doen; persoonlijke, directe, transparante en vooral authentieke communicatie. Over RealDolmen dat deze maand een jaar bestaat, over gemeenschappelijke waarden in fusies, over ICT-projecten die slagen en falen, over een nieuwe marketingcampagne of over de actualiteit van deze week. Met een secretaris-generaal die bezorgd over mijn schouder mee kijkt. Want voor hem is alles wat een CEO schrijft koersgevoelige informatie. Hij mag gerust zijn, over de beurs gaan we het niet hebben. Er bestaan immers geen goede of slechte aandelen, er bestaan alleen goede of slechte bedrijven. En daarnaast ben ik een adept van Christian Dumolin die ooit stelde “Twee dingen zal ik nooit begrijpen; de vrouwen en de beurs”. Waarvan akte.