Inpakken en wegwezen …

België prijkt niet alleen bovenaan in de ranking “highest cost of doing business” maar ook in de rangschikking “highest cost of closing businesses”. Alle management consultants hebben deze tabellen bij zich wanneer ze global companies adviseren hun werking te optimaliseren. Op het hoofdkwartier van Ford moeten ze België dus echt wel heel beu zijn. Auto’s kan je immers overal produceren en fabrieken kan je dus best bouwen in landen waar het wat goedkoper is. Maar een fabriek sluiten in een land waar sluiten abnormaal veel geld kost betekent dus dat het runnen van die fabriek echt veel te veel geld kost. De sluiting van Ford Genk is de kroniek van een aangekondigde dood. Iedereen wist het maar wou het niet gezegd, laat staan geweten, hebben. En maar hopen dat het hoofdkwartier alsnog een konijn uit de hoed zou toveren. Want dan zijn er hier ter plaatse geen onpopulaire maatregelen nodig. Altijd makkelijker snel naar één of ander hoofdkwartier te vliegen dan ‘s morgens wat langer voor de spiegel te staan.

Na Renault en Opel hebben onze beleidsmakers en sociale partners het blijkbaar nog steeds niet begrepen. De vraag is zelfs niet of we de automobielindustrie in dit land kunnen houden maar wel of er in dit land nog op een normale manier zaken kunnen gedaan worden. Ford Genk kwam destijds tot stand als een groots reconversieproject nav de sluiting van de Kempische Steenkoolmijnen. Ford Genk sluit nu de deuren. Enkele kilometers verder staat het hoofdkwartier van Cegeka dat in dezelfde periode werd opgericht vanuit hetzelfde reconversiefonds. Op die manier kon de toenmalige ICT-afdeling van KS uitgroeien tot een modern dynamisch kennisbedrijf dat intussen bijna 1500 medewerkers tewerkstelt. CEO André Knaepen kondigde enkele weken geleden aan dat hij naar Polen trekt omwille van de hoge loonkosten in dit land. Het gaat dus niet over de automobielindustrie alleen. Want een fabriek verplaatsen is vrij makkelijk. In een moderne fabriek werken immers niet veel mensen meer maar in een kennisbedrijf zit de kennis in de hoofden van de mensen en die zijn iets moeilijker te verplaatsen.

Deze dagen zal weer aardig wat inkt vloeien over de toekomst van de verwerkende industrie maar laat ons het debat herleiden tot de essentie. Het sluiten van Ford Genk mag niet gezien worden als het einde van de automobielindustrie maar moet gezien worden als het begin van een bedrijvenexodus. Iedereen heeft vandaag de mond vol over innovatie maar we hebben eerst en vooral innovatie nodig in onze manier van denken, leven en werken. Ook in de ranking “quality of life” prijken we bovenaan maar de kloof tussen arm en rijk wordt met de dag groter terwijl bedrijven failliet gaan of het land verlaten en de staatsschuld blijft toenemen. Een duidelijker bewijs dat het systeem achterhaald is kan ik me niet indenken.

Gisteren werd La Lorraine gekroond tot Onderneming van het Jaar. Voor hen was het gisteren de kers op de taart maar vandaag is het voor alle ondernemers het deksel op de neus. Daarom deze dringende oproep aan alle politici en sociale partners. Stop met het bakken van zoete broodjes en maak werk van de échte innovatie die ons land nodig heeft; meer mensen aan het werk en een haalbare (lees betaalbare) sociale zekerheid. En laat ons aub weer geen kosten maken om de federale minister van werk,  de top van de vakbond, de vlaamse minister president, de provinciegouverneur van Limburg, de burgemeester van Genk en de pastoor van Sledderlo met een privéjet naar Ford Werke AG te vliegen. Daar is de beslissing onherroepelijk genomen.

Hier moeten andere – maar even moedige- beslissingen genomen worden. Anders zijn we niet alleen Audi en Volvo kwijt maar ook al die andere bedrijven die we nodig hebben om een “quality of life” te hebben die haalbaar en betaalbaar is. Ministers durven geen onpopulaire maatregelen nemen uit schrik voor stemmenveries bij de volgende verkiezingen, vakbondsleiders durven publiekelijk niet toegeven dat het zo niet meer kan terwijl ze dat en petit comité ruiterlijk bevestigen. Lokale ondernemers blijven bijgevolg verweesd achter of trekken naar het buitenland terwijl global companies hun deuren zullen blijven sluiten. Quousque Elio?

(Deze bijdrage verscheen op 25 oktober 2012 onder de titel “Er is vooral innovatie nodig in onze manier van denken en werken” in De Tijd)

Coalities in Kortrijk, Brakel en Antwerpen? Allemaal het werk van snelle vrouwen en snelle blauwen!

In Kortrijk en Brakel zijn de zaken al rond maar in Antwerpen gaat het blijkbaar nog een tijdje duren. Hoe is dat allemaal mogelijk? Zeer eenvoudig; federale en regionale politiek gebeurt in het parlement, lokale politiek is een slaapkamergebeuren en daar weten vrouwen, liberalen en groenen alles van. Laat me even uitleggen.

Quickie was alles behalve de winnaar in Kortrijk. En dan ga je op een verkiezingszondag al wat sneller huiswaarts. Waar een teleurgestelde vriendin Anouk op je wacht. Deze uiterst aantrekkelijke deerne is er al een tijdje in geslaagd de meest begeerde vrijgezel van Kortrijk in haar netten te strikken maar deze kerel is nooit thuis. Vincent heeft een zware job in Brussel, een luxueus appartement met zicht op de tuin van het koninklijk paleis maar de guldensporenslag waar Anouk zo van droomt komt er nooit. De bijnaam van haar partner is dan wel Quickie maar met vluggertjes in Kortrijk zal er nooit gezinsuitbreiding komen. Vincent werd zondagnacht voor een ultimatum gesteld in het echtelijk bed en de coalitie was snel gevormd. In Kortrijk blijven of een ander luidde immers de boodschap.

In Kortrijk was de kogel dus zeer snel door De Clerck en maandagochtend ging de telefoon al in Brakel. Bij partijvoorzitter Alexander die juist thuis was gekomen na het vieren van zijn eclatante overwinning. Vader De Croo zat zelfs nog slapend op het paard waarmee vader en zoon huiswaarts waren gekeerd. Het Ros Beiaard was er niets tegen. Maar vader Herman was snel wakker en hij kwam zeer snel tot de juiste conclusie. Vader bleef burgemeester in Brakel en stuurde zijn zoon snel naar Brussel als minister van pensioenen. Herman De Croo zit dus nog voor jaren in Brakel als burgemeester en de zoon zorgt in Brussel voor het juiste pensioen. Op die manier was zowel bij de familie De Croo als Van Quickenborne de vrede hersteld.

En Antwerpen dan? Iets complexer maar van hetzelfde laken een liberale broek. Luister maar. Ook verliezer Patrick Janssens was zondagnacht sneller thuis dan voorzien. Vriendin Sabine was nog wakker met de twee jonge spruiten. Deze lokale politiedame zag de bui al hangen; een jong gezin en een vader die weer aan de slag moet bij de global advertising companies die allemaal in Brussel geconcentreerd zijn. Het Schoon Verdiep is op wandelafstand maar hoe regel je dat terwijl de stadslijst zo afging? Eenvoudig. Eén telefoontje aan Veerle, de echtgenote van Bart De Wever volstond. Bart was natuurlijk nog niet thuis want die was zijn overwinning aan het vieren en de mars van de Zuiderkroon naar het Schoon Verdiep was langer dan gedacht. Bovendien bevestigde Veerle wat iedereen al wist. Bart was nooit thuis in hun o zo gezellige nieuwe woning. Eerst omdat hij zoveel in Brussel was, vervolgens omdat hij uren ging joggen met Carl Huybrechts om kilos kwijt te spelen. Voor Veerle maakte het dus niet uit of Bart vanuit Brussel dan wel vanuit Antwerpen zou opereren. Hij was toch nooit thuis en de kinderen zijn gelukkig al wat ouder.

Er bleef nog één probleem over. Hoe zorgen we dat Bart naar Brussel gaat en Patrick in Antwerpen blijft? Ook zeer eenvoudig. Je belt een liberaal. Dus ging plots de telefoon – het was intussen maandagochtend- bij Willem-Frederik Schiltz. De dealmaker bij uitstek. Kan met Volksunie en liberalen overweg maar slaapt bij een groen blaadje. En dus werd Freke Piryns uit haar schoonheidsslaap gewekt. Freke belde vanuit Zurenborg naar Wouter in Borgerhout die prompt de Patrick op zijn Antwerpen-Zuid loft belde. De groenen gaan alleen met de stadslijst in coalitie en niet met N-VA.

En plots stond Bart De Wever buitenspel in Antwerpen. Met Vlaams Belang mag niet, met stadslijst kan niet en Groen (met of zonder OpenVLD) wil niet. Bart dus naar Brussel en Patrick in Antwerpen?

Open brief aan Lex Moolenaar, ‘journalist’ bij Gazet van Antwerpen

Geachte heer Moolenaar,

Het is intussen maandag 15 oktober. The day after …

Hoe men ‘het’ gaat noemen in de geschiedenisboeken is nog niet duidelijk maar het zal heel waarschijnlijk iets worden zoals “zwarte zondag”. Gele zondag klinkt wat teveel CD&V, “zwart-gele zondag” klinkt iets beter. Daar hou ik wel van want vandaag heeft Simikos, mijn favoriete voetbalploeg, met 5-1 gewonnen. In het niet-betaalde amateurvoetbal. Maar dat haalt nooit de voorpagina of het editoriaal van uw kwaliteitskrant.

De kiezer heeft dus gesproken. En in een democratie verdient dat alle respect.

Zaterdag laatstleden sprak u in uw standpunt in Gazet van Antwerpen over “een laffe schandvlek op een mooie campagne“. En ik voelde me ‘gepakt’. Want, en ik citeer,

“Ik weet niet precies wie hierachter zit, want met uitzondering van ‘woordvoerder’ Bruno Segers, de voormalige CEO van het IT-bedrijf RealDolmen, willen de bezorgde ondernemers zichzelf niet bekendmaken. Maar ik zou de bewuste mensen toch graag enkele signalen geven. Eén: als je in onze democratie je stem wil verheffen, doe het dan openlijk en niet anoniem. Dat is laf. Het argument dat de boodschap belangrijker is dan de boodschappers, vind ik belachelijk. Twee: als je denkt het beter te weten, word dan lid van een partij, stel je kandidaat voor een plaats op de lijst, zorg dat je verkozen raakt en probeer de wereld te verbeteren. Dàt zijn de spelregels in ons systeem. Ik wil daaraan toevoegen dat nog slechts heel weinig zakenlui zijn geslaagd in de politiek.”

is geen commentaar die mijn moeder, mijn echtgenote of zonen zouden verwachten over iemand die al jaren probeert “zijn best te doen” in deze maatschappij. Als burger en als bedrijfsleider …

Ik ben het immers beu dat politiek marketing geworden is en dat marketing politiek geworden is. Het werd zelfs nog erger toen enkele jaren geleden marketeers plots “authenticiteit” begonnen prediken. Ik ga hier niet uitwijden over de impact van besluiteloosheid en complexiteit op het bedrijfsleven want ik wil het zeer eenvoudig houden. Mij gaat het intussen over échte woordvoerders en échte politici.

Een week geleden -niet eerder- werd ik gecontacteerd door enkele bezorgde Antwerpse burgers en bedrijfsleiders. Die oprecht bezorgd waren en die mij hun verhaal vertelden. Zij wilden anoniem blijven omdat zij vonden dat hun boodschap belangrijker was dan hun persoon. Dat sierde hen en daarom nam ik de uitdaging aan om hun woordvoerder te zijn. Want de boodschap primeert.

Vele politici (Elio, Wouter, Alexander, Bart, Patrick en anderen) gingen in het verweer onder het motto dat anoniem niet kon. Mag ik diezelfde politici en uzelf erop wijzen dat gisteren -op 14 oktober- kiezers ANONIEM hun stem hebben gegeven aan het programma van diezelfde politici?

Mag ik u erop wijzen dat het vanaf 15 oktober uw verantwoordelijkheid is om deze politici te confronteren met de uitvoering van hun programma’s? Want het is aan deze politici waaraan de kiezer gisteren zijn/haar stem anoniem gegeven heeft …

Democratie bestaat immers uit het gegeven dat mensen anoniem hun stem geven aan anderen voor een programma en dat die anderen dat programma-en geen ander programma- uitvoeren. Zonder compromissen.

Kan de media eindelijk werk maken van ‘follow-up’ ipv ‘stemmingmakerij’ ?

De woordvoerder van de bezorgde Antwerpenaars.

PS geachte heer Moolenaar, u zal het zich waarschijnlijk niet herinneren; wij hebben elkaar tweemaal ontmoet. Tweemaal was u in het gezelschap van Patrick Janssens …  Waarvan akte.

5 dagen voor de verkiezingen vraagt de bezorgde Antwerpenaar om NU ANDERS te stemmen via een Open Brief in alle dagbladen

Open brief van een bezorgde Antwerpenaar

NU ANDERS

Onze haven, industrie, diamant en bedrijven zorgen voor heel wat welvaart. In de provincie Antwerpen produceren we met zijn allen 17% van het bruto binnenlands product, en dat is meer dan in 8 van de 27 Europese lidstaten.
Dat zoveel Antwerpenaren werken, sparen en ondernemen, is cruciaal voor de fi nanciering van onze sociale zekerheid. Je kan immers maar herverdelen wat eerst door arbeid is verdiend.
Wij maken ons daarover grote zorgen. Op werken en ondernemen betalen we in dit land torenhoge belastingen. Het aantal startende ondernemingen daalt, veel bedrijven gaan over kop, de werkloosheid stijgt tot ver boven het Vlaamse gemiddelde. Het ondernemersklimaat in onze stadsregio wordt bovendien ernstig ondergraven door de dramatische en aanslepende mobiliteitsproblemen die al lang hadden moeten opgelost zijn.
Op 14 oktober zijn er gemeenteraadsverkiezingen. In de grootste stad van Vlaanderen hebben deze verkiezingen een uitzonderlijk belang. Wij denken dat het beleid dringend de hand aan de ploeg moet slaan.
Wij Antwerpenaars hebben nood aan mensen op het Schoon Verdiep die de belangen van Antwerpen consequent durven verdedigen in de stad en in Brussel, die beslissingen nemen en die vervolgens een schop in de grond durven steken. Geen marketing slogans, maar daden.
De (bezorgde) Antwerpenaar.

5 dagen voor de verkiezingen onthult de schaduwburgemeester van Schoten de échte coalitiestrategie in De Tijd

In Schoten is Harrie Hendrickx sinds 2003 burgemeester. Harrie, ‘den Harrie’ voor elke Schotenaar, is niet alleen één van de weinige fulltime burgemeesters maar bovendien een begenadigd schaker. En dat is een voordeel in elke politieke campagne. Zo slaagde Harrie erin in 2006 aan te blijven als burgemeester ondanks de overwinning van het Vlaams Belang met stemmenkanon Marie-Rose Morel zaliger. Het Vlaams Belang had immers besloten in Schoten te komen halen waar Filip Dewinter in Antwerpen nog steeds van droomt; de burgemeesterssjerp.

Maar dat was buiten waard Harrie gerekend. Harrie Hendrickx kondigde in de aanloop naar de verkiezingen immers aan dat hij overwoog het cordon sanitaire in Schoten te doorbreken en –indien nodig- samen met het Vlaams Belang de gemeente te gaan besturen. Het leverde hem niet alleen een banvloek op vanuit het CD&V hoofdkwartier in Brussel maar vooral aardig wat aanwezigheid in lokale, regionale en nationale media. Onzen Harrie was plots alomtegenwoordig en overal legde hij uit waarom het Vlaams Belang zo slecht nog niet was. Op hetzelfde elan vertelde hij echter ook over zijn realisaties en de ambities van zijn coalitie met N-VA. Resultaat? Vlaams Belang werd weliswaar de grootste partij met 34,7% maar de CD&V/N-VA haalde 34,1%. En men hoefde het cordon sanitaire helemaal niet te doorbreken. Harrie kreeg felicitaties vanuit Brussel en werd plots uitgenodigd om daar zijn “Schaken for Dummies” te komen presenteren.

We zijn nu zes jaar verder en onze fulltime burgemeester is weer een man met een plan. Deze keer gaat het niet over de burgemeesterssjerp maar over de verjonging van het college. Harrie is intussen 65, heeft het oude volkshuis gekocht, netjes vernieuwd, tot zijn privé woning gemaakt, zit tussen de kleinkinderen, zou liever terug wat meer gaan tennissen maar wil –vooral-  verjonging, diversiteit en continuïteit in het beleid. Het CD&V en NV-A gaan weliswaar niet meer in kartel naar de verkiezingen maar Harrie heeft beide lijsten persoonlijk samengesteld volgens hetzelfde principe; jongeren bovenaan, ouderen onderaan. Onderaan de CD&V lijst staan de aftredende schepenen die allemaal een abonnement op tram 5 hebben; onderaan de NV-A is de slagroom op de taart zelfs de 73-jarige bakker Louis De Keersmaecker.

Bovenaan de CD&V staat één ouderling, inderdaad Harrie himself, als het ware omhooggeduwd door het jonge CD&V geweld die het nieuwe politieke klimaat uitstralen. Bovenaan de NV-A lijst is het allemaal jong geweld, onder leiding van Maarten De Veuster … schoonzoon van Harrie. Hoeveel stemmen de verschillende partijen gaan halen in Schoten is niet duidelijk maar wie burgemeester wordt, wat de gemiddelde leeftijd van het schepencollege wordt en wie het in Schoten de komende 6 jaar te zeggen gaat hebben is overduidelijk. CD&V en NV-A komen samen dicht tegen de 50% uit maar Harrie blijft burgemeester. Want schoonzoon Maarten mag dan wel een achterneef zijn van Pater Damiaan maar Schoten besturen is niet hetzelfde als Molokai en dus is er eerst wat training & coaching nodig.

Harrie is echter niet dom; binnen 3 jaar draait het vernieuwde en verjongde schepencollege immers op volle toeren en halfweg kan de sjerp dus doorgegeven worden aan ‘de Maarten’. En vanaf dat ogenblik zal het beleid niet meer bepaald worden in het gemeentehuis maar tijdens de familiebijeenkomsten in het volkshuis, dat nu bewoond wordt door Harrie maar waar nog steeds de buste staat van Marcel Imler, de laatste socialistische burgemeester van Schoten. Of bij Maarten zelf die intussen is ingetrokken in het ouderlijk huis van zijn echtgenote waar het schilderij van de huidige CD&V burgervader nog steeds boven de haard prijkt. En Harrie? Hij zag dat het goed was, heeft zijn kleinzoon Remco De Veuster alvast ingeschreven voor de tennislessen van TC Schoten en bestuurde zijn gemeente nog lang en gelukkig. Vanuit zijn huiselijke zetel. Tot in 2018.

(Deze bijdrage verscheen op 9 oktober 2012 onder de titel “Handige Harrie” in De Tijd)