Blijkbaar is men op zoek naar kandidaten om de troonrede te schrijven. Bij deze.

Mijn waarde landgenoten,

Wat ben ik trots op dit land en zijn bevolking.

55 jaar geleden werd ik geboren. In 1958. Het jaar van de wereldtentoonstelling. Iedereen keek of kwam naar Brussel om geconfronteerd te worden met de toekomst en alle mogelijke vormen van innovatie en vooruitgang. Op wandelafstand van het koninklijk paleis in Laken zijn het Atomium en de Heizelpaleizen nog steeds de stille getuigen van dit trots verleden en de vernieuwende rol die ons land ooit speelde op wereldvlak.

In die periode werkten mijn ouders niet alleen voor vorst, voor vrijheid en voor recht maar vooral voor een betere wereld. Een betere wereld voor zichzelf en hun kinderen. Want zij hadden immers een wereldoorlog overleefd en waren ervan overtuigd dat het land en een volledige economie terug moest opgebouwd worden. Als je ooit vreemde bezetters in je dorp hebt gezien of in een schuilkelder hebt moeten kruipen voor ongewilde bommen en granaten dan pas besef je dat stilzitten en nietsdoen verlammend werkt.

Niet alleen mijn ouders werkten keihard aan de wederopbouw. Ook politici namen hun verantwoordelijkheden. Ondanks het feit dat het land verdeeld was over de rol van de koning tijdens diezelfde wereldoorlog slaagden zij er toch in alle krachten te verenigen –eendracht maakt macht- rond het uitbouwen van een welvaartsstaat in onze unieke samenleving. Ikzelf ondervond alleen de lusten, niet de lasten. Het onderwijssysteem was immers ongeëvenaard en zorgde ervoor dat ik op 18-jarige leeftijd kon meepraten in Nederlands, Frans, Duits en Engels. De drie talen die ons land rijk is en de wereldtaal bij uitstek. Wat een luxe. Ik kon zelfs gaan werken of verder studeren. Wat een luxe. Werkeloosheid was geen optie. Wat een geluk.

De tijd en de wereld stonden echter niet stil. Naast mijn ouders maakte iedereen ter wereld immers kinderen. En sommigen zelfs meer dan de gemiddelde landgenoot. Toen de Club van Rome in 1972 haar rapport “Grenzen aan de Groei” publiceerde werd er teveel de nadruk gelegd op de “eindige” grondstoffen problematiek maar te weinig nadruk op de “oneindige” bevolkingsgroei. Tegelijkertijd kwamen immers  mensen naar ons land om te komen werken tegen een lager loon of produkten en diensten werden in het buitenland geproduceerd tegen een lagere kost.

Zo begon de welvaart en de concurrentiepositie van ons land te wankelen. En moesten we ons plots gaan aanpassen. Maar verandering is een uitdaging in een land met zoveel culturele verschillen. Terwijl sommigen dachten dat het probleem wel zou verdwijnen wilden anderen het probleem krachtig aanpakken. Met als resultaat een oneindig aantal discussies over de wijze waarop het probleem diende aangepakt te worden ipv over het probleem zelf te praten. Er werd zelfs een taalgrens opgezet om aan te geven dat zaken in een andere taal dienden aangepakt te worden in de verschillende landsdelen. Terwijl in Duitsland de Berlijnse Muur werd neergehaald en een volk herenigd werd slaagden wij erin de grootste rijkdom van ons land, onze culturele verscheidenheid, meer dan ooit tegen elkaar uit te spelen. Niemand praatte nog met elkaar, iedereen praatte over elkaar.

Terwijl de wereld hoe langer hoe sneller verandert blijven wij steken in een zoveelste staatshervorming. Zijn we een federale of een confederale staat? Moeten we evolueren naar de Verenigde Gewesten van België of het Verenigd België van Gewesten? De globale economie evolueert razendsnel en wij zakken systematisch af op elke wereldwijde ranking bij gebrek aan snelle besluitvorming en daadkracht. Onze wafelijzerpolitiek en zin voor compromis doet ons overal de das om. De verschillende landsdelen zijn in de ban van doctrines die vasthouden aan het verleden ipv open te staan voor verandering. In 1958 keek iedereen op naar ons land, 55 jaar later kijkt iedereen neer op ons.

“Trop is teveel en teveel is trop” zei ooit één van onze perfect tweetalige eerste ministers.

Daarom moeten wij opteren voor de vlucht vooruit. België is immers te klein om groot te zijn en te divers om één te zijn. Maar juist in die kleinschaligheid en diversiteit ligt onze kracht. België is immers het land rond Brussel en Brussel is meer dan ooit de Europese hoofdstad. In een globale wereld moet Europa, het oude continent, een rol kunnen blijven spelen. En daar ligt voor ons land een unieke opportuniteit. Door onze centrale ligging op de grens van verschillende culturen. Wij moeten de catalysator zijn in het veranderingsproces dat Europa ondergaat; van een Verenigd Europa van Staten naar de Verenigde Staten van Europa.

We zijn er weliswaar niet in geslaagd onze staatsstruktuur aan te passen aan de snel veranderende wereld  maar we hebben zeer veel geleerd uit al die discussies. Tijd om die ervaring door te geven. België moet dus vooruitkijken en niet achteruit. België moet een leidende rol spelen in het Europa van de toekomst. Ooit zei ik “Ik wil koning worden”. Vandaag zeg ik “Ik wil president worden”. President van de Verenigde Staten van Europa. Yes, I can.

De Belgen koloniseerden Kongo maar vandaag hebben wij –en alleen wij- de juiste kennis en kunde om Europa te “federeren”. En we staan hierin veel verder dan ik dacht. Vanuit mijn torenkamer in Laken heb ik een vrij zicht op Brussel, het centrum van Europa. Dit Monaco-aan-de-Zenne wordt hoe langer hoe meer het Europese Washington DC en vraagt om leiderschap en visie. Via mijn voorouders heb ik aardig wat Europees bloed in mijn aderen en ben ik dus klaar voor deze uitdagende job.

Mijn waarde landgenoten, ik weet niet waar België gaat staan binnen 55 jaar maar ik weet heel zeker dat Europa er binnen 55 jaar nog zal zijn. Deze opportuniteit mogen we niet aan ons voorbij laten gaan. De koninklijke serres in Laken worden binnenkort gesloten maar ik beloof jullie een Formule 1 Grand Prix Europe, over de Wetstraat en de Rue Beliard met aankomst onder de boog van het Europees Parlement.

Europe, here we come. L’union fait la force. Surtout en Europe.

Koning Bruno I

(Deze bijdrage verscheen in lichtjes gewijzigde versie op 6 juli 2013 in De Tijd onder de titel “Troonrede door Bruno Segers”)

2 gedachtes over “Blijkbaar is men op zoek naar kandidaten om de troonrede te schrijven. Bij deze.

  1. Gedronken Bruno? Kan gebeuren, een mooie zeldzame zomeravond.
    Ben wel gevonden voor een Brussel EC. Laat ons Brussel verkopen aan de Europese Gemeenschap en onze Belgische staatsschuld ermee afbouwen. Verlost van Brussel, en de federale staatsschuld – en passant – kunnen we dan werk maken van de boedelscheiding.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s