Social media dienst Facebook out zich als de eerste mensenhandelaar van de 21ste eeuw. Asociale media.

“If something is for free, you ‘re the product that’s being sold” besef ik al jaren maar gisteren werd ik op 24 uur toch weer even geconfronteerd met de keiharde realiteit.

Als blogger van het eerste uur gebruik ik sinds 2006 WordPress en nog nooit heb ik op mijn persoonlijke blogspace een advertentie zien verschijnen. Tot iemand me er gisteren op attent maakte dat naast mijn blog al een lange tijd advertenties verschijnen. En hij merkte terecht op dat het de waarde van mijn stuk verminderde. Want ik wil niet alleen dat mensen mijn teksten lezen maar vooral dat ze dat kunnen doen in alle rust en sereniteit. Bovendien suggereren advertenties dat ik mijn WordPress blog gebruik om geld te verdienen. Niets is minder waar. Mijn mening is goud waard maar ik wil er geen geld met verdienen.

Blijkbaar heeft WordPress me ooit geïnformeerd dat ze hun gratis service kunnen aanbieden dankzij de advertenties. En als ik geen advertenties wil dan moet ik dus betalen, 30 dollar per jaar. Hier staat het. Het bedrag is intussen betaald en bij deze mijn oprechte excuses aan al mijn lezers. Vanaf nu krijgen ze terug alleen mijn tekst.

En de tekst van vandaag is uniek. Want vandaag publish ik “The Last Post” op Facebook want de kerels van het internationale smoelenboek zijn een loopje aan het nemen met de privacy en persoonlijke gegevens van al hun gebruikers. Vanaf nu overwegen ze immers ook het digitaliseren van alle foto’s. Om hun gebruikers nog beter en nog sneller te bedienen, klinkt het. Vergeet het. Om nog beter en nog sneller hun adverteerders te kunnen bedienen. En te cashen. Wel Facebook, vanaf morgen 01/09 vinden jullie me niet meer. Als één van de drie stichters van IrisPact kan ik niet aanvaarden dat jullie nu ook met mijn gezicht maar vooral met het enigste wat mij uniek maakt en 100% van mij is -mijn iris- geld gaan verdienen.

En zo worden sociale media elke dag een beetje meer asociale media. Ze bieden een gratis dienst aan terwijl hun “product” eigenlijk niets meer en niets minder dan hun “gebruiker” is. Elke dag digitaliseren ze onszelf en ons gedrag een beetje meer, een beetje beter en vooral een beetje sneller. De échte wereld verdampt als het ware in ‘the cloud’ waar een beperkte club wereldwijde monopolisten slijkwinsten maakt met deze digitale mensenhandel. Sociale media dienst Facebook is definitief een asociaal medium geworden. Facebook komt uit de kast als de eerste mensenhandelaar van de 21ste eeuw. Tijd voor een beetje meer respect voor mens en medemens.

Toespraak “Staat van de Jeugd” ter gelegenheid van de heropening van DE Studio in Antwerpen op 29/08

DE STAAT VAN DE JEUGD

Ik had het moeten weten …

Tijdens de voorbereiding van deze prachtige en unieke heropening van DE Studio moet er plots een Villanees gedacht hebben “Voor die State of the Youth hebben we nog een ouderling nodig die geen blad voor de mond neemt en die niets kost”. Gans Nederland kent intussen de uitdrukking “Effe Apeldoorn bellen” maar hier klinkt het dan “Effe de voorzitter sms’en”.

Hier sta ik dus. Voor de jeugd. Als 55 jarige. Iemand die zijn diploma haalde zonder Google maar nooit een wagen met een joystick zal kunnen besturen. Aangekondigd als de oudste jonge starter van België. Over de staat van de jeugd. Hier gaan we.

Eerst even een flashback. “De revolutie predik je op de barricades” klonk het uit de mond van Jean-Paul Sartre in mei 68 in Parijs. Aan de andere kant van de toen nog niet globale wereld zongen hippies eensgezind “Make love not war”. Die jeugd van toen heeft de wereld spijtig genoeg niet kunnen veranderen. Erger nog, velen onder hen werden later verblind door al het mooie van de derde industriële revolutie en de information highway. De wereld leefde collectief boven haar stand en zelfs de dot-com bubble in 2000 werd door niemand als een wake-up call gezien. Het zou tot 2008 duren vooral het financiële system definitief onderuit ging. De kloof tussen arm en rijk blijft vergroten terwijl de wereld digitaler wordt maar zeker niet mooier.

Een generatie eerder –in 1972- publiceerde de Club van Rome nochtans haar “Grenzen aan de groei” rapport. Op basis van de toen actuele groeitrend in de wereldbevolking luidde men de alarmbel aangaande vervuiling, voedselproductie en uitputting van natuurlijke hulpbronnen. Vandaag zijn we met 7 miljard mensen (het dubbele van 1972) en komen er dagelijks 220.000 aardbewoners bij.  We leven allemaal op Moeder Aarde maar blijkbaar met het hoofd in de wolken (the cloud for the nerds). Het ontbrak 5 minuten politieke moed om België te hervormen maar elders ter wereld ontbreekt dezelfde moed voor deze ‘global change’. Robert Caillau, Gentenaar, ex-CERN onderzoeker en samen met Tim Berners-Lee aan de basis van het World Wide Web, geeft nog steeds vele interessante lezingen. Elke lezing wordt onafhankelijk van het onderwerp vandaag steeds afgesloten met dezelfde 2 slides; één met de explosieve groei van de wereldbevolking en één met het orkest van de Titanic. Men zegge het voort.

“En wat heeft dat nu met de staat van de jeugd te maken, Bruno?” hoor ik jullie allemaal denken en fluisteren. Wel, beste vrienden en vriendinnen, alleen de jeugd is in staat deze noodzakelijke beweging in gang te zetten, de wereld een geweten te trappen en eindelijk werk te maken van dit nieuwe wereldwijde evenwicht. Een nieuwe wind is nodig want politici en bedrijfsleiders blijven koppig –tegen beter weten in- vasthouden aan korte termijn resultaten om zo succes te boeken bij kiezers en aandeelhouders. Ons democratisch overlegmodel is duidelijk niet in staat de broodnodige ‘radical change’ te initiëren, laat staan te realiseren. Het zal dus op een andere democratische manier moeten gebeuren.

Ik heb het geluk een actieve 50-er te zijn en tot de sandwich generatie te behoren. Geconfronteerd met de machteloosheid van de ouderen om de wereld te veranderen. Velen zien het probleem zelfs niet, anderen zien het probleem wel maar hebben niet de ervaring om wereldwijd een beweging in gang te trekken, laat staan tot een beslissing te komen. Als de wereld sneller verandert dan je kan bijleren of bijscholen wordt jouw ervaring immers waardeloos.

Ik heb het geluk een actieve 50-er te zijn en tot de sandwich generatie te behoren. Geconfronteerd met het optimisme, positieve drive, ongebondenheid en onbevangenheid van de jeugd. Zij hebben het rapport van de Club van Rome nooit gelezen maar leven met open ogen en met volle energie in de globale wereld van vandaag. Zij komen automatisch tot de conclusie dat het zo niet verder kan, dat het moet veranderen. Over het langer en het minder zijn zij het al lang eens. Blijft de vraag hoe pakken we het aan.

Tijd dus voor een pleidooi pro domo. Want een blad voor de mond neem ik niet. En de gelegenheid maakt de dief. Hier vanavond op dit podium.

Ooit was de Studio Herman Teirlinck dé bron van creativiteit en artistiek talent in Vlaanderen. Vandaag is DE Studio een podium voor jong publiek en een centrum voor jong talent. Gedeputeerde Luk Lemmens ziet DE Studio zelfs als een cultureel bedrijvencentrum of een innovatief kunstencentrum. Mooi zo. Zolang maar niemand het woord parochiehuis in de mond neemt. Want daar heb ik nooit veel innovatie en verandering zien uitkomen.

Voor mij moet DE Studio dé bron worden van innovatie en verandering. Jonge voetballers trappen tegen een bal maar veranderen de wereld niet. Ik reken dus op al die jonge kunstenaars om hun jong publiek af en toe een geweten te trappen. De staat van de jeugd is ongebonden en onbevangen. Alleen de jeugd is dus tot alles in staat. En dat heeft Antwerpen en de wereld vandaag nodig.

Ik ben geen Jean-Paul Sartre  en ga hier zeker geen revolutie prediken. Ook geen Martin-Luther King maar ik heb mijn droom. Zoals de vorige Studio Herman Teirlinck een generatie artiesten in Vlaanderen neergezet heeft droom ik ervan dat DE Studio en een nieuwe generatie kunstenaars ooit een beweging in gang zet die jongeren overal sensibiliseert om de wereld mooier, beter en vooral duurzamer te maken, kortom om de wereld te veranderen.

’t Stad is van A maar DE Studio en de wereld zijn van Ons. Of moet ik zeggen van Olle, van de jeugd? Want alleen deze generatie is in staat een wereldwijde wave op gang te trekken. Yes, you can!

DE Studio, Antwerpen, 29 augustus 2013

Echte vrienden, het bestaat dus nog steeds

Later deze week volgt de publicatie van mijn Code Bellens over deugdelijk bestuur in overheidsbedrijven maar in afwachting toch even een rechtzetting op mijn uitspraken in Ter Zake van vrijdag ll.

Het was er immers uit voor ik het besefte … “Ik heb geen vrienden”, klonk het plots. Ik wou zeggen “Ik heb weinig vrienden” maar soms primeert snelheid op nauwkeurigheid en dan ga je uit de bocht.

De voorbije dagen (en vooral tijdens het weekend) zijn er velen op mij toegestapt die zich beledigd voelden. “Allez Bruno, ik dacht dat ik jouw vriend was”, klonk het iedere keer. En zo heeft een vrijdagavonduitzending van VRT mij doen ontdekken dat echte vrienden nog steeds bestaan.

Want ik moet toegeven dat met al die Facebook vrienden en Facebook likes echte vriendschap en een oprechte duim omhoog soms ver te zoeken zijn. De digitale wereld, the cloud staat hoe langer hoe verder van de reële wereld, the world. Tijd dat IrisPact wat werk begint te maken van een nieuw evenwicht. Misschien een campagne opzetten onder het motto “The Real Friends”, met respect voor al mijn maten.