Even de puntjes op de IrisPact i zetten

Mijn dank aan iedereen voor de vele felicitaties en wensen aangaande de 20 miljoen dollar. Graag iedereen met beide voeten op de grond aub. Het is een intentieverklaring voor een totaal bedrag over een langere periode maar afhankelijk van due diligence, daadwerkelijke deliverables en milestones. Na 30 jaar ervaring in ICT besef ik als geen ander dat geld ophalen en geld uitgeven makkelijker zijn dan een ICT project “binnen budget, binnen de tijd, volgens de specificaties en zonder bugs” opleveren. In deze fase van de levenscyclus van het bedrijf roep ik liever “Snoer na de eerste overwinning de helm nog steviger vast” zoals die oude Chinese krijgsheer. We komen in 2015 (nee, geen typo) boven water met een werkend systeem. Al de rest is afgaan als een gieter.

Ook even zeer uitdrukkelijk in de verf zetten dat IrisPact vandaag een partnership is van vijf vennoten die al hun kennis en kunde zeven dagen per week in het bedrijf stoppen. Luc en Isabelle zijn al jaren bezig met het patent en business model. In april hebben we met drie IrisPact NV opgericht en met Geert en Frank is het partnership achteraf versterkt met ervaring in de design en oplevering van mission critical systems. Straks komt Matt erbij die als acteur en entrepreneur de global marketing zal verzorgen. Zonder deze zes partners hadden we de dollars nooit bij elkaar gefietst en had mijn naam niet bovenaan al die artikels gestaan. Al het krediet gaat naar deze vijf mensen. Het weze gezegd. They make me perform.

Ook dank aan al die vrienden en sympathisanten van het eerste uur die ons altijd hebben gestimuleerd om door te gaan en onze droom van een nieuw evenwicht op het internet na te streven. Zij stappen straks in via de IrisPact Stichting en de kapitaalsverhoging van één miljoen euro. Noem hen nooit “Friends, family and fools” want dat is een foutieve vlag voor deze groep soulmates die onze droom tot de hunne gemaakt hebben en die -bijna 25 jaar nadat die andere Vlaming Robert Cailliau vanuit CERN Geneva aan de wieg stond van het wereldwijde web- vanuit Vlaanderen een nieuw evenwicht op het internet nastreven. En die samen met ons zeggen “het is nu of nooit”. Nietsdoen zou immers schuldig verzuim zijn.

Ik zou mezelf niet zijn zonder een kritische noot ter afsluiting. Niet naar degenen die ons gek verklaren. Want ze hebben gelijk. In Vlaanderen verklaren ze ons gek als we hieraan beginnen, in Amerika verklaren ze ons gek als we hieraan niet beginnen. Een kritische noot aan hen die de namen van de Amerikaanse investeerders willen kennen. Deze kritiek komt uit de hoek van zij die vinden dat alles vanaf dag één open moet zijn voor iedereen, dezelfde mensen die vinden dat privacy in een geconnecteerde en gedigitaliseerde wereld een achterhaald begrip is. De privacy van onze investeerders -zowel in de IrisPact Stichting met soulmates als in de IrisPact Foundation met celebrities- is ons heilig. Deze mensen “put their money where their mouth is” en zullen op het juiste moment met de meest krachtige boodschap naar buiten treden. Zij zullen zeggen wie ze zijn op het moment dat we samen met hen ons IrisPact project lanceren en het #OYOD (Own Your Own Data) concept waar maken voor elke internaut. In afwachting van deze unieke move blijven zij in alle discretie op de achtergrond. En zetten wij hen uit de wind. Want zij betalen de risico’s die wij nemen.

Oh ja, en dan nog een persoonlijke boodschap aan een paar moddergooiers. Dit is inderdaad mijn tiende bedrijf. Ik ben geen seriële ondernemer maar een seriële starter. Eerst als corporate intrapreneur met nieuwe projecten binnen grote bedrijven en sinds RealDolmen eindelijk als entrepreneur; my company is my baby. Een paar (terecht) teleurgestelde Real Software aandeelhouders verwijzen naar aanleiding van de hype rond de 20 million dollar naar mijn slechte staat van dienst bij Real Software. Bij deze even melden dat ik nooit verantwoordelijk was voor de resultaten van Real Software maar wel van RealDolmen.

RealDolmen CASH Net Debt Equity Revenu EBITDA EBIT Profit
31/12/2003 6.985 232.936 -161.538 0 0 0 0
31/12/2004 5.567 84.451 -36.825 0 0 0 0
31/12/2005 3.863 69.770 -53.266 0 0 0 0
31/12/2006 8.311 13.421 10.461 0 0 0 0
31/12/2007 58.068 9.194 33.024 0 0 0 0
31/03/2008 36.601 37.000 110.647 251.500 18.300 13.000 26.800
31/03/2009 33.145 21.790 130.460 265.600 18.400 12.700 17.900
31/03/2010 45.362 12.080 131.804 237.400 12.100 7.200 1.100
31/03/2011 57.500 -2.800 139.100 244.200 17.200 13.000 7.300
31/03/2012 51.600 -500 143.000 258.500 17.000 13.600 7.300
31/03/2013 23.600 -3.500 128.000 237.700 3.000 -12.200 -14.900

Tijdens mijn 5 jaar bij RealDolmen werd 40 miljoen euro schuld afgebouwd en werd tegelijkertijd 60 miljoen euro netto winst gegenereerd. Of -kort door de bocht- een gemiddelde netto winst van 20 miljoen euro per jaar. Bovenstaande tabel kan opgevraagd worden bij elke beursanalist. Het feit dat het aandeel niet bewoog heeft niets te maken met de resultaten van het bedrijf maar met de vraag/aanbod emoties op de beurs. Bij deze nog eens mijn dank aan het RealDolmen management team en alle medewerkers voor deze meer dan prachtige prestatie die door de beurs nooit naar waarde werd geschat en dus nooit door de aandeelhouders kon worden gevaloriseerd. Mijn excuses dus. Mijn mening over de beurs heb ik al voldoende in andere blogs geventileerd.

Maar nu tijd voor een nieuwe baby, een nieuwe lente, een nieuw geluid … IrisPact! Met de puntjes op alle i’s. Mijn beste wensen voor 2014. Het jaar waarin je niets meer van IrisPact gaat horen. Met respect voor de privacy van iedereen. Maar vanaf 2015 zullen jullie het geweten hebben. Misschien geeft Obama in 2015 wel de hand aan Merkel. Met Edward Snowden als koppelaar van dienst op de achtergrond. Via onze digitale handshakes. Yes we can.

Mijn drie bedenkingen aan de vooravond van Kerstmis

Neen, van mij geen kaart of email ter gelegenheid van Kerstmis. Geen Kerstkaart want de opper-postbode werd de laan uitgestuurd en geen Kerst e-mail want we mailen al teveel onzin naar elkaar. Wel drie bedenkingen. Kort en krachtig.

Primo. Bedankt voor alle felicitaties naar aanleiding van de kapitalisatie van IrisPact. Iedereen even met beide voeten op de grond zetten. Het betreft hier een intentieverklaring van 17,55 mio dollar over 12 maanden met een eerste hard commitment van 5 mio dollar in januari 2014. Na 30 jaar ervaring in ICT weet ik hoe gemakkelijk het is om geld los te weken en uit te geven in projecten. Maar een project “op tijd, binnen budget, volgens de specificaties en zonder bugs” opleveren is nog steeds een zeldzaamheid. Of IrisPact een uitzondering op deze regel wordt zullen we weten in 2015. Ja inderdaad 2015. Want u gaat gedurende 12 maanden niets meer van ons horen. Want wij zijn hard aan het werk.

Secundo. Bedankt voor alle email wensen. Vooral van die mensen die de rest van het jaar niet reageren op emails die ik hen stuur om over doordeweekse dingen te praten en te overleggen. Ik was één van de eersten om traditionele kerstkaarten te vervangen door emails maar elektronische wensen worden met de dag holler en hoeven dus voor mij niet meer. Emails sturen kan iedereen.

Tertio. De man van het jaar? Edward Snowden. Want die vertelde -eindelijk- wat velen al wisten maar wat door niemand mocht geweten worden. Als dank voor deze rechtlijnigheid en eerlijke communicatie mag deze moedige kerel nu Kerstmis vieren ver van alle vrienden, kennissen en familie.

The postman always rings twice. Ook bij bpost

Wat er stond aan te komen is dus gebeurd. Johnny Thijs is een man en een manager uit één stuk. Visie, strategie, daadkracht en consequent personeelsbeleid vormen zijn handelsmerk. ‘Doen wat we zeggen en zeggen wat we doen.’ Bij Belgacom wou iedereen Bellens buiten, bij bpost wou niemand Johnny Thijs buiten. “Alleen een politieke kaste die nog niks bewezen heeft, slaagt erin een CEO buiten te pesten die alles bewezen heeft”, dixit collega ondernemer Pieter Casneuf op sociale media.

De wijze waarop beide exits tot stand kwamen, zegt vooral veel over de persoonlijkheden zelf. De gulzigheid waarmee Bellens bleef vissen naar een ontslagpremie staat diametraal tegenover de rechtlijnigheid waarmee Thijs de eer aan zichzelf houdt. Sommige CEO’s gijzelen hun raad van bestuur, anderen weigeren door hun raad van bestuur gegijzeld te worden. Indien de meningen verschillen en blijven verschillen, primeert bij deze laatste de besluitvorming. Zulke CEO’s blijven top-CEO’s tot het laatste moment en zijn zelfs groots in hun vertrek.

Bellens was gulzig maar Johnny Thijs was helemaal niet gulzig. Intimi herinneren zich nog steeds het spontane vertrek van deze laatste bij Interbrew (de voorganger van AB Inbev) en zijn uitspraak “ik wil veel  doen, maar niet alles voor het geld. Ik heb met mijn ontslag een fortuin weggegooid.” Johnny Thijs is dus een CEO met een proven track record, met zijn kwaliteiten en dus met zijn marktwaarde.

Natuurlijk zal het debat over de verloning van CEO’s weer aanzwellen. Hoeveel mag een CEO van een (overheids)bedrijf verdienen? Ik blijf bij mijn voorstel om bij het begin van elke voetbalwedstrijd de salarissen te projecteren van de spelers die worden opgesteld. Misschien zal de publieke opinie dan ook eens anders gaan kijken naar de prestaties gedurende negentig minuten en enkele trainingsdagen. CEO is een fulltime job en vraagt dagelijks een fysieke en mentale paraatheid. Topsport op zijn best. In het verleden hebben sommigen CEO’s onverantwoord hoge salarissen en bonussen uitgekeerd gekregen, maar daaruit concluderen dat 650.000 euro de juiste verloning is voor het leiderschap en de transformatie van twee van Belgisch grootste bedrijven, is totaal fout.

Terwijl Didier Bellens met zijn soap een karikatuur maakte van bedrijfsleiding en verloning in België, is Thijs met zijn transformatie van De Post naar bpost een voorbeeld voor vele collega’s. En met zijn vertrek zet hij niet alleen de toon voor een juiste verloning van top CEO’s van topbedrijven maar geeft hij ook een duidelijk ‘schoenmaker blijf bij uw leest’-signaal aan de overheid. En dit niet op een lunch achter gesloten deuren in een Brussels salon, maar via een zeer duidelijke open en directe communicatie naar aanleiding van zijn laatste raad van bestuur. Het debat over een juiste verloning van CEO’s moet er zijn, maar een (semi)overheidsbedrijf mag daarvoor niet de aanleiding zijn. Daarnaast mag de discussie niet geleid worden door politici, zeker niet in een pre-electorale periode.

Dezelfde politici hebben met deze ondoordachte beweging nogmaals de kloof tussen arm en rijk vergroot. Enkele weken geleden herplaatste durfkapitalist CVC haar belang in bpost immers bij verschillende institutionele maar ook kleine beleggers. Ik ben ervan overtuigd dat vele Belgen ingestapt zijn in bpost omdat Thijs en zijn team hebben aangetoond dat je een overheidsbedrijf kunt moderniseren in een open markt. En datzelfde team ook alle vertrouwen uitstraalde voor de toekomst en zo voor een mooi dividend of meerwaarde zou kunnen zorgen.

Investeerder CVC en politici zijn de winnaars, personeel en aandeelhouders zijn de verliezers. Vooral deze laatsten hadden zich een mooier kerstgeschenk voorgesteld. Ik hoop dat ze deze geste in mei 2014 niet vergeten.

(Deze bijdrage verscheen op 24 december 2013 onder dezelfde titel in De Morgen)

Ergens tussen Los Angeles en Brussel

Altijd leuk om hoog in de lucht te lezen dat er nog soulmates zijn. “Toch niet zo gratis” blokletterde technocraat Dominique Deckmyn in zijn column van zaterdag 21 december in De Standaard. Met verwijzingen naar het fascinerende boek Who owns the future van Jaron Lanier. Het internet wordt gedomineerd door een paar bedrijven zoals Amazon, Facebook, Google, Twitter enz … die hoge omzet en winst draaien maar weinig mensen tewerkstellen. Het slijk der aarde loopt dus naar een zeer klein groepje aandelenmiljardairs. En helemaal niet naar zij die dagelijks bijdragen tot de inhoud van het internet. Jaron Lanier stelt voor dat iedereen een minieme vergoeding krijgt voor elke bijdrage aan het internet, Dominique Deckmyn stelt voor deze rol toe te kennen aan de NSA. Begrijpe wie kan. Ik viel bijna uit mijn vliegtuigstoel toen ik dit voorstel las. Geen enkele internaut staat te wachten op een volgende internet Big Brother en als de NSA die inkomstenherverdeling gaat verzorgen dan is het hek pas helemaal van de dam.

Maar er is een alternatief. Laat mensen (burgers, gebruikers) en technologie samen het werk doen. Ik vlieg terug naar Vlaanderen met een intentieverklaring van een aantal voortrekkers uit de Hollywood mediaindustrie die –zoals velen- overtuigd zijn van de nood aan een nieuw evenwicht op het internet. Zij willen voor iets minder dan 20 miljoen dollar mee investeren in IrisPact en ons business model gebouwd rond een Vlaams patent. Meer nog, zij willen zodra infrastructuur en toepassingen binnen een jaar klaar zijn, de boegbeelden worden om dit model wereldwijd te promoten. Want alleen op deze manier kunnen zo snel mogelijk zoveel mogelijk mensen van het concept gebruik gaan maken zodanig dat we het patent in een wereldwijde co-operatieve kunnen onderbrengen. Want dat is de enige juiste en aanvaardbare internet Big Brother, een co-operatieve in handen van de internauten zelf. Alleen zo kunnen de inkomsten die wereldwijd via het internet gegenereerd worden op een faire manier verdeeld worden. En zoals onze voorouders betaald werden voor hun handenarbeid in een industriële maatschappij zo zullen onze kinderen eindelijk vergoed worden voor hun bijdragen aan de Big Data kennismaatschappij van vandaag en morgen. En niet Wall Street maar Big Brother die de winstverdeling verzorgt.

Ons patent is globaal toegekend sinds oktober 2013 voor een periode van 20 jaar, de architectuur en de basisconcepten staan op papier, we weten dat het ongeveer 15 manjaar zal nemen om alles te ontwikkelen en we hebben een groep soulmates met deep pockets in de States gevonden. Want de marketing zal van daaruit gebeuren. Maar de basisinfrastructuur zal hier ontwikkeld worden omdat hier de juiste kennis en kunde zit aangaande privacy, security en authentication. En daarom vliegen we terug naar Vlaanderen om met een aantal soulmates en sympathisanten van het eerste uur alsnog 1 miljoen euro samen te brengen en een verankering na te streven. In de States is men het immers eens met het business plan en is men klaar om te investeren maar IrisPact NV dient eerst en vooral een dochter in de States te baren om op twee benen te kunnen dansen.

Dankzij de goede voorbereiding van mensen ter plaatse zijn we erin geslaagd op drie weken Los Angeles een commitment los te weken van een kleine 20 miljoen dollar. Een mooi kerstgeschenk. Nu nog op twee weken hier in Vlaanderen een investering losweken van 1 miljoen euro. Het zou niet alleen een mooi eindejaarsgeschenk zijn maar ook het definitieve startschot van het IrisPact verhaal.

Want dan kan het bouwen, het echte werk, eindelijk beginnen. Volgens De Standaard hebben we dus gelijk met ons concept, nu nog gelijk krijgen. Gelijk krijgen van zoveel mogelijk internauten en dat wordt geen eenvoudige klus. Maar die strijd begint pas in 2015. Nu eerst 12 maanden in de kelder, keihard werken, alles bouwen en testen. Voor de zes IrisPact partners en de toekomstige medewerkers mag het in 2014 dus alle dagen sneeuwen, vriezen of regenen.

Alvast aan iedereen een zalige kerstmis en beste wensen voor 2014.

Stoel 26E, ergens boven de Atlantic, 22 december 2013

Een zonnige zondag aan de Stille Oceaan

foto

Plots drong het tot me door. Om 5 PM PST (Pacific Standard Time) of om 02u00 CET (Central European Time). Na een fietstochtje van een veertigtal kilometers om de donuts en de hamburgers van de voorbije week uit het lichaam te werken. Want als je niet oppast komt er hier 1 kg per week bij.

Het was de zonsondergang die me plots aan het denken zette. Een zonsondergang in de Stille Oceaan die zo mooi te aanschouwen was vanop Santa Monica beach. Het besef dat enkele uren later de zon zou opkomen boven het Vlaamse land, boven “mon plat pays”, en dat collega’s al aan de slag zouden zijn terwijl wij hier nog uitbollen tijdens onze zevende dag. Global innovation of global startups is geen “of” verhaal maar een “en” verhaal. Daar ben ik meer dan ooit van overtuigd. Moeten bedrijven gestart worden in Vlaanderen of in de States? Ze moeten gestart worden in Vlaanderen én in de States. Wat we in de technologische volksmond wel eens het Israëlisch model noemen. Vele bedrijven ontwikkelen daar immers de technologie terwijl ze voor de marketing naar Amerika trekken.

En daar gaan we bij IrisPact ook voor. In Vlaanderen zitten de beste nerds van Europa, met iMinds hebben we de kennis van onze verschillende universiteiten al aardig kunnen bundelen en met het iMinds Security Department hebben we een onderzoeksgroep die prijkt bovenaan alle wereldwijde rankings. Buiten de loonlast (sic) is er dus geen enkele reden voor IrisPact om de basisarchitectuur en –toepassingen niet te ontwikkelen op de thuismarkt. Voor mij mag het dus maanden beginnen sneeuwen en vriezen want dan komen onze architecten en ontwikkelaars hun kelder of zolder niet uit.

Maar de marketing zal vanuit Los Angeles gebeuren. Want hier weten ze als de besten hoe met media en content om te gaan. Daarnaast zijn product marketing en product management disciplines die men hier al jaren beheerst en daar moet een startend bedrijf onmiddellijk van kunnen profiteren. In Hollywood verklaren ze ons gek als we dit unieke project niet zouden beginnen. Terwijl vele landgenoten ons maanden geleden gek verklaarden om met dit project te beginnen. Iedereen is het dus eens dat we gek zijn maar dat wisten de meeste intimi sowieso al.

Zo leert deze gek eindelijk terug op twee benen te dansen; marketing in Los Angeles, technologie in Limburg & Antwerpen. 12 uur per dag met marketing bezig zijn en 12 uur per dag met technologie bezig zijn. Rock around the clock. Wat ooit begon als een bedrijf met 3 stichters is nu een venture geworden van 6 partners aan beide zijden van de oceaan. De verankering (lees financiering) met de media en content industrie in Los Angeles is bijna rond, rest alleen nog de verankering met het thuisfront. Maar hoe we dat gaan doen daar hebben we het volgende week over.

First things first; eerst de dollars, dan pas de euros.

West Hollywood, 15 december 2013