Zo mooi, zo bondig, zo waar, zo constructief en zo positief

Ik reblog niet veel en alleen maar de postings van één van beide zonen maar vandaag maak ik graag mijn eerste uitzondering. De column van Inge Geerdens die vandaag in Datanews verscheen is zo mooi, zo bondig, zo waar, zo constructief en zo positief. Ik wou dat het uit mijn pen gevloeid was en ik hoop dat het iedereen mag inspireren om tot de juiste conclusie te komen en daadwerkelijke veranderingen na te streven.

Mijn grootste concurrent? De overheid!

woensdag 29 januari 2014 om 00u00

Stel, u bent op zoek naar een goede kandidaat voor een functie in web development, web design of it architecture. Liefst met een beetje ervaring, maar dat is niet noodzakelijk. De kans is vrij groot dat u die niet vindt of dat u er enorm lang over doet om iemand aan te trekken. Er zijn te weinig kandidaten voor de beschikbare jobs en de kandidaten die er zijn, kiezen maar al te vaak voor een job bij de overheid, of in het beste geval, voor een multinational. Bij onze overheid krijgen ze immers meer vakantie, een hoger pensioen en potentieel een vaste benoeming. En uiteraard hebben ze daar ook vaste uren, moeten ze niet vaak overwerken en hebben ze nog heel veel tijd om andere dingen te doen. De perfecte ‘work/life balans’ heet dat tegenwoordig. Het maakt in veel segmenten van de overheid als werkgever de grootste concurrent van de privésector. Ze biedt betere voorwaarden ten koste van én op kosten van de privésector.

Een durfkapitalist zei me ooit: “If you can make it as an entrepreneur in Belgium, you can make it everywhere.” Een mooi compliment vind ik dat, want ik slaag erin om in België te ondernemen, in een markt die op zijn zachtst gezegd niet in topvorm is – rekrutering – en een economische situatie die ronduit slecht is. Elke nieuwe dag is een uitdaging. En van alle uitdagingen die een moeilijke economie met zich meebrengt, is het vinden van goede medewerkers de allergrootste, samen met het behouden van deze medewerkers.

Steeds vaker kom ik namelijk jonge mensen tegen die in knelpuntberoepen in de it werken en kiezen voor de overheid als werkgever. Want welk privébedrijf kan een vaste benoeming bieden én een concurrentiële verloning in combinatie met allerlei extralegale voordelen én extra vakantiedagen én extra pensioen? En diezelfde jongeren vinden het niet meer dan normaal dat ze al die dingen krijgen, want ‘ze zijn het waard’, zelfs nog voor ze zichzelf bewezen hebben.

Ik krijg het elke dag moeilijker met ons arbeidsethos en vraag me vaak af waar we eigenlijk mee bezig zijn. Willen we nog wel werken? Of willen we vooral veel vrije tijd? Door alle zaken die men hoort en leest in onze media en door allerlei acties vanuit de overheid, blijft men de indruk creëren dat werkgevers mensen uitbuiten en hen te weinig gunnen. Waarom zouden werkgevers verantwoordelijk zijn voor een burn-out? Dat kan. Maar het is ook absoluut mogelijk dat de werkgever eveneens het slachtoffer is door een goede medewerker op die manier te moeten verliezen.

Al deze signalen creëren een mentaliteit die nefast is voor onze maatschappij. De wereld wordt kleiner en kleiner, bedrijven concurreren meer dan ooit op wereldvlak, en tegelijkertijd verlangen we hier meer welvaart door minder te moeten werken. Waarom zouden wij beter zijn dan andere developers elders in de wereld?

Het voelt wrang, want ondertussen beweert de overheid dat ze ondernemen wil stimuleren: “Ondernemingen zorgen voor welvaart en tewerkstelling. Het is de taak van de overheid om een gunstig ondernemersklimaat te creëren en startende ondernemers voldoende te begeleiden, zodat zij van hun zaak een succes kunnen maken”, lees je op de website Ondernemen van de Vlaamse overheid. De crisis, die overleven we wel. Maar dat gunstig ondernemersklimaat dat de overheid creëert? Ik vraag het me af.

Want de overheid doet er alles aan om mensen aan te trekken in knelpuntberoepen, ook als daardoor de privésector in de problemen komt. Daar krijg ik het benauwd van. Diezelfde overheid die vindt dat we meer ondernemers nodig hebben en allemaal langer moeten werken, smijt haar medewerkers rond de oren met verlengd ouderschapsverlof en loopbaanonderbrekingen. Of met een uurtje fitness tijdens de middag. Of boterhammetjes in het park waarbij de lunch 2 uren mag duren. Dat is niet alleen een contradictie, zo creëren we ook werknemers voor wie vakantie de belangrijkste arbeidsvoorwaarde is. Hoe kunnen we blijven ondernemen als het arbeidsethos verder en verder zoek raakt? Waarom zou iemand überhaupt nog willen werken voor een start-up of zelf ondernemer worden wanneer er zoveel meer te krijgen is en enorm veel te verliezen is? Gelukkig zijn er nog enkele zotten… en daar ben ik enorm dankbaar voor. Maar het zijn er veel te weinig.

Ik hou van mijn land, ik hou van alle lekkers en alle goeds dat wij hier hebben. En net zoals veel andere ondernemers wil ik vechten tegen de crisis en voor de werkgelegenheid, voor ondernemers én voor een toekomst voor onze kinderen. Maar als de overheid dit tegenwerkt, betwijfel ik of mijn engagement haalbaar blijft. Het kan toch niet de bedoeling zijn van de overheid om starters eerst te stimuleren en ze daarna kapot te concurreren als werkgever?

Busje komt zo

Zoon achterhaalt vader. Blijkbaar heeft hij in India meer tijd … of inspiratie …

Inspire people to be their unique selves and enjoy life to the fullest

Onze persoonlijke Indische reisbus heeft ons ondertussen al naar enkele leuke plaatsen gebracht. Een eerste stop was een groot Indisch staal- en energieconcern. Als je ziet op welke schaal een dergelijk bedrijf hier wordt gerund en welke bijkomende faciliteiten er voor de arbeiders kunnen worden voorgeschoteld, wordt het onmiddellijk duidelijk waarom allicht geen enkele staking van de Luikse of Gentse arbeiders op termijn nog zoden aan de dijk zal brengen.

We kwamen eveneens in een kleine lokale gemeenschap terecht, Arunanagar genaamd. Een jaarlijks laag inkomen om van te duizelen maar toch veel optimisme en levensvreugde. Het was mooi om te ontdekken en te beleven. Ondertussen kon ik converseren met kinderen wiens taal ik niet eens spreek. Het bleek eenvoudiger als gedacht want hun gelaatsuitdrukkingen zijn zó rijk. Het maakt nog maar eens duidelijk wat je mist als je online met iemand converseert of een blog schrijft…

Het gemiddelde reistempo loopt…

View original post 132 woorden meer

It’s a small world

“Rock around the clock” … Zoon Nils Segers was de eerste om mijn blogpost in De Tijd deze ochtend vanuit India te promoten. Vanavond is vader Bruno Segers de eerste om vanuit Schoten de blogpost van een zoon te promoten. Kan iemand me uitleggen waarom het tijdsverschil 4,5 uur is en niet 4 of 5 uur?

Inspire people to be their unique selves and enjoy life to the fullest

We waren een tijdje onderweg alvorens aan te komen in Bhubaneswar, dat ook wel eens “stad van de tempels” wordt genoemd. Ideaal voor een religieus iemand als mezelf (lees blogpost 16/09/13 –  7 vette jaren, 7 magere jaren). De koeien die in dat verhaal een interessante rol spelen, kwam ik hier tegen toen ik de luchthaven net had verlaten. Ze lopen hier trouwens gewoon rustig op straat.

We krijgen hier drie maal per dag eten voorgeschoteld. Telkens is er rijst, een groente variant en kip. Dit lijkt me toch niet zo ver af te liggen van onze aardappelen met warme groenten en een stukje vlees. Een beetje pikanter is het wel, maar ik hou wel eens van wat opwinding.

Eén van de eerste namen die ik me nog kan herinneren uit mijn bachelor studies is Henry Mintzberg. Jullie mogen eens raden welke naam gisteren in de les onmiddellijk aan bod…

View original post 83 woorden meer

Techstarters kunnen niet zonder nerds en op nerds staat geen leeftijd

Eind december 2013 haalde onze jonge ‘startup’ IrisPact 20 miljoen dollar op in Los Angeles en had ik mezelf voorgenomen –buiten mijn wekelijkse blog- niets meer te communiceren over IrisPact. We hebben gezegd wat we gaan doen, nu moeten we immers gaan doen wat we gezegd hebben. Geld ophalen en geld uitgeven kan iedereen maar écht iets doen, écht waarde creëren is een veel grotere uitdaging. Die uitdaging is voor ons des te groter want in 2013 zijn we onze electronische privacy kwijtgespeeld en 2014 moet het jaar worden waarin we diezelfde privacy op één of andere wijze terugverdienen. De polemiek aangaande de leeftijd van techstarters en een vraag van De Tijd doorbreekt echter mijn wekelijks communicatieritme.

IrisPact werd opgericht in mei 2013 en is vandaag een partnership van zes vennoten. Het is een jong bedrijf maar geen startup. IrisPact is een softwareproject van 15 manjaar dat op 12 maanden dient opgeleverd te worden “volgens de specificaties, binnen de tijd, binnen het budget en zonder bugs”. Kortom, een fixed price project. Bedrijfsleiders en ICT-specialisten beginnen te glimlachen als ze de 4 bovenstaande criteria te horen krijgen. Want weinigen hebben het ons voorgedaan. Juist daarom primeert ervaring in ons project. Ikzelf ben van het bouwjaar van het Atomium en de andere drie ICT-partners hebben ook al een abonnement op Tram 5.

De voorbije maanden is voor mij duidelijk gebleken dat op passie, ondernemerschap en werkkracht geen leeftijdsgrens staat. Ondanks het feit dat risicokapitaalverschaffers de portefeuille dichthouden voor 35 plussers. De toekomst zal hen ooit wel ongelijk geven. En het feit dat dit soort uitspraken juist uit die hoek komt doet me niets. Deze mensen zitten nog niet neer aan de onderhandelingstafel of de vraag wanneer ze kunnen uitstappen wordt al gesteld. Natuurlijk zijn ze op zoek naar een goed idee, natuurlijk zijn ze op zoek naar goede mensen maar ze zijn er vooral op uit om zo snel mogelijk een zo hoog mogelijke return te realiseren. Zij streven dus maximale groei na en zijn nog steeds niet op zoek naar duurzame projecten die de wereld beter maken. Ze zijn op zoek naar projecten die hun portefeuillle dikker maken. En dan kan je best niet de discussie aangaan met grijze haren aan de andere kant van de tafel. Laat ons daarom niet vervallen in een eenheidsworst; ik ken mannen die zo snel mogelijk grootvader willen worden en ik ken mannen die zo lang mogelijk kind willen blijven. Ik ken mezelf …

In ICT is er veel te doen over de “nerds” waarvan Bill Gates ooit zei “Be nice to nerds. Chances are you ‘re end up working for one”. Als ICT nerd word je geboren en dat blijf je blijkbaar. Een aantal van de IrisPact partners voldoet nog steeds aan die criteria; het aantal uur dat ze slapen kan je op één hand tellen en het aantal flessen cola die ze dagelijks verbruiken tel je met de andere hand. Hun bleke huid heeft niets te maken met de leeftijd maar met het feit dat ze slechts buitenkomen wanneer ze de oplossing gevonden hebben. Daarnaast communiceren zij in programmeertalen en lijnen code. In techstartups zijn deze mensen de echte motoren van innovatie. Geen enkele startup zal slagen zonder dit soort excentriekelingen waarop geen leeftijd staat. Zij moeten omringd worden met de juiste complementaire collega’s. Niet de leeftijd is belangrijk voor een techstarter maar wel de diversiteit die wordt opgebouwd rond de harde kern van ICT nerds.

Diversiteit en complementariteit. Of zoals vader stier en zoon stier die samen aan de top van de heuvel staan en beneden een bende koeien zien grazen. “Vader, ik loop naar beneden en ik pak er ééntje”, zei zoon stier. “Jongen wij gaan naar beneden en wij pakken ze allemaal” klonk het vastberaden en met een zware stem.

(Deze bijdrage verscheen in lichtjes gewijzigde versie op 8 januari 2014 in De Tijd onder dezelfde titel)

2013 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 31,000 times in 2013. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 11 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.