Mr. Obama, the internet told us the truth about #MH17, only you can tell the world the truth about #MH370. Do it. And do it now.

A year ago we’ve launched together with a few soulmates an internet startup IrisPact with a clear mission to bring a new balance on the internet based on privacy, a basic human right.

For several reasons we were unable to bring our concept to economic reality but I’m more than happy to see that initiatives such as Respect Network and the right to be forgotten continue to strive towards this ideal. Thanks to our parents we could get a grip on the slavery problem but if we don’t act now our children will get exposed to digital traffickers such as Google, Amazon, Apple and Facebook. Slaves worked for free, digital traffickers make money on digital knowledge they don’t own. You have the right to Own Your Own Data #OYOD. If you still don’t see the problem read a little bit about Jaron Lanier.

Yes, it’s going wrong with the internet, with privacy and with so many other digital topics. And yes, every individual deserves his digital privacy and the right to be forgotten. Google knows everything about it. In their battle with European Union and other regulatory offices. But the truth does not deserve the right to be forgotten.

Indeed, this week the internet helped all of us with its “collective memory” role. MH17 was shot down by pro-Russian rebels who made a big mistake. Yelled victory on the internet but removed their outing after discovering their big mistake. You can’t find their first victory anymore but luckily the web has its own archive. You can find the truth here. And if you don’t understand Russian, no problem.

Over the coming days politicians will start the public debate and commissions will start investigating the case but you can find the truth already on the internet. All of us claim the right for privacy and the right to be forgotten but all of us should be happy this is not the case yet. As a consequence we can discover the truth easily. So let’s take the right measures against pro-Russian rebels who made a big mistake and killed all innocent people from flight #MH17.

And now back to flight #MH370. In this global, always on, always connected world the internet showed how to solve the #MH17 mystery in one day but after so many months a lot of families are still waiting for the truth about flight #MH370.

The right indications can however be found on the internet for several months already via a simple search on ‘MH370 & Diego Garcia’. Just try it and discover the results.

In the worst case scenario flight #MH370 was on its way to the Diego Garcia island for a “nine eleven” alike mission and was shot down pro-actively. In the best case flight #MH370 landed on Diego Garcia and all passengers are still there. The answer can’t be found on the internet but is in American intelligence systems.

My simple request to President Obama. Please stand up and speak. The internet gave the answer to the families of the #MH17 flight IN ONE DAY. You -and only you- can give the answer to the families of the #MH370 flight AFTER MANY MONTHS.

No one believes there is no intelligence about #MH370 in this global, always on, always connected digital world. And you know that. Mr. Obama. The truth has not the right to be forgotten.

I love this company but I hate Wall Street

Het zal je maar overkomen. 28 graden en je zit in de tuin. Met een aantal vrienden. Te brainstormen (neen, niet te filosoferen) over de toekomst van je eigen carrière en de consolidatie van de ICT markt in Europa en België. Want als er iets is waar nieuwsberichten elkaar sneller opvolgen dan weerberichten dan betreft het wel degelijk de snel veranderende globale technologie markt en de daarmee samenhangende lokale ICT services markt.

“A PC on every desk” orakelde Bill Gates eind tachtiger jaren. “Alles wat kan gedigitaliseerd worden zal digitaliseerd worden” stelde wetenschapper Nicholas Negroponte enkele jaren later in zijn “Being Digital” klassieker. En ze hadden beiden gelijk. Alleen hebben ze het tempo waarmee dingen gebeuren volledig onderschat. Daar ging onze discussie deze middag over. Over de impact op de Belgische markt en hoe ik het einde van mijn loopbaan daarmee kon verzoenen. Ik behoor immers tot een generatie die afstand neemt van brugpensioen en die nog graag tot 70 jaar optimaal zou functioneren.

Plots ging de telefoon. De jongens van de Opinie rubriek van De Morgen. Over het wereldnieuws van vandaag. Waarop ze graag mijn mening willen publiceren in de wetenschap dat u in De Morgen van vandaag mijn mening leest over het wereldnieuws van gisteren. Het betreft weliswaar het grootste software bedriif ter wereld en de grootste ontslagronde ooit (18.000 medewerkers, sic …) maar toch zal dit nieuws verouderen tegen lichtsnelheid. Het aandeel-Microsoft haalde immers het hoogste peil in 14 jaar. En dat lijken velen te vergeten.

Volgende week, 22 juli, één dag na onze nationale feestdag, is het immers de Global Microsoft Day waarop de resultaten van het vierde kwartaal en het voorbije fiscale jaar (dat eindigt op 30 juni) worden aangekondigd. En daar gaat een mooie orchestratie aan vooraf. Want de koning moet krijgen wat de koning vraagt. En spijtig genoeg wordt ons huidig wereldwijd economisch denken nog steeds gedomineerd door het angelsaksische gedachtengoed waar de shareholder (de aandeelhouder) en niet de stakeholder (de belanghebbende) koning is. En over die koning gaat het.

Microsoft was ooit het bedrijf van Bill Gates, een paar maanden later kwam Steve Ballmer erbij en beiden reden een zeer mooi parcours. Achteraf leek het allemaal vanzelfsprekend maar ik heb lang bij concurrentiële bedrijven gewerkt en heb het geluk gehad om –met de support van Bill en Steve- Microsoft in België te mogen leiden. Ik weet dus als de beste dat het definieren van de visie door Bill en de uitvoering van de strategie door Steve helemaal geen toevalligheid was maar weldoordacht en focused. Bedrijven zoals Google, Facebook, Amazon en de Open Source beweging (voor de nerds 😉 hadden nooit bestaan indien Bill en Steve niet de Microsoft visie van “een PC on every desk” daadwerkelijk hadden geimplementeerd.

Maar tijden veranderen. Nieuwe bazen, nieuwe wetten. Ook voor de huidige CEO, vandaag minder bekend en bovendien ook een moeilijkere naam (Satya Nadella geraakt zelfs niet door mijn spellchecker) heb ik een enorm respect. Prachtkerel, interne kweek, de juiste combinatie van IQ en emotionele intelligentie, die zijn troepen verleden week verenigde rond de nieuwe –en juiste- visie. Het gaat niet meer over personal computers maar over de cloud en ons mobieltje. Ik weet nog niet hoe ze het juist verwoorden maar het komt neer op “a personal cloud for everyone”. En gelijk heeft Satya.

Toch één groot verschil. Microsoft was het bedrijf van Bill en Steve maar Microsoft is niet het bedrijf van Satya. Microsoft is nu in handen van de aandeelhouders. Van Wall Street. Aandeelhouders, die nooit wakker hebben gelegen van een lange termijn visie maar wel van korte termijn rendement. En deze koningen moeten bediend worden.

En zo geschiedde. Een week geleden schetste Satya de nieuwe visie over mobile en cloud. Alle medewerkers zagen dat het goed was, ze zagen zelfs dat het prachtig was en wilden er volop (getuige daarvan de social media) hun schouders tegenaan zetten. Een entrée langs de grote deur voor de nieuwe grote manitou die mooi verwoordde waar Microsoft en al zijn medewerkers de toekomst zagen. Lang geleden dat ik nog zoveel positieve energie ervaarde bij zoveel voormalige medewerkers die ik nog steeds in mijn hart draag.

Een paar dagen later kwam de koude douche. Er zijn blijkbaar 18.000 medewerkers teveel. 18.000 evangelisten die worden opgeofferd op het altaar van de shareholders. Kan er iemand mij helpen om Microsoft van de beurs te halen? I love this company but I hate Wall Street.

segers_bruno@hotmail.com (al jaren mijn email)

ex-CEO Microsoft en RealDolmen (twee beursgenoteerde bedrijven)

PS Hopelijk haalt dit artikel Google. Ik zou graag Bill en Steve nog eens spreken. Want Bill, Steve en Satya –en niet de aandeelhouders- hebben gelijk. Maar wie durft het te zeggen?

(Deze bijdrage verscheen in lichtjes gewijzigde versie op18 juli 2014 in De Morgen onder de titel “Kan iemand mij helpen om Microsoft van de beurs te halen?”)

De schaam van België

Het bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan

Inspire people to be their unique selves and enjoy life to the fullest

Het waren de Bergen-supporters dat bovenstaande boodschap in 2011 verkondigde. Monsieur Bergen en onze voormalige Italiaanse eerste minister met zijn rode achterban hebben de laatste maanden niet veel vrienden gemaakt in ons Belgenlandje. Het schaamrood hoorde hen op de wangen. Erger kon niet meer… Dacht ik toch. Maar de stoten die de Tsjeven momenteel uithalen tarten toch ieders verbeelding.

Nog steeds is het hen niet duidelijk dat bij een aandeel geen (staats)waarborg hoort. Me dunkt dat het risicokarakter toch één van de basisbeginselen is van beleggen of professor Deloof moet me vorig jaar iets wijsgemaakt hebben. Daarenboven nog een hogere rechtsorde aanvallen om hun achterban te plezieren gaat er al helemaal niet in.

Daarbij hebben ze ook nog eens beslist om de Vlaamse formatie lam te leggen omdat het er naar uit ziet dat George Clooney van Vlaanderen zijn minister-president post dreigt te verliezen. Maar wat nog het ergste is, is…

View original post 120 woorden meer

Open brief aan Koen Geens, minister van Financiën, zoals vandaag gepubliceerd in De Tijd

Beste Koen,

“In de ruimte is er geen protocol” zei de toenmalige prins Filip ooit tegen de huidige burggraaf Dirk Frimout maar de reden dat ik met “beste Koen” aanhef is logisch. We brachten immers een groot deel van onze jeugd samen door in de christelijke zuil. Het Sint-Jan Berchmanscollege in Merksem vormde ons, jij als primus perpetuus in de Latijn-Griekse, ik eindigde vooraan in de Latijn-Wiskunde. Samen speelden we voetbal en brachten kampen door met de scouts van Sint-Frans. Jij was mijn patrouilleleider bij de Spechten, jouw totem schiet me niet meer te binnen maar de mijne is nog steeds consequente sneeuwpanter en daarom heel waarschijnlijk deze open brief.

We hielden van voetbal, supporterden beiden voor Beerschot en gingen naar den derby op het Kiel. Vandaag, juist vandaag, wordt een hoogdag voor het Belgisch voetbal. Ik ben ervan overtuigd dat ook jij vanavond met vrienden voor het scherm zal zitten en onze Rode Duivels naar succes zal schreeuwen. Voetbal brengt dit land in extase en zorgt ervoor dat deze dagen niemand stilstaat bij het echte verdriet van België. En dat beseft een klasbak zoals jij maar al te goed.

“Gene gewone” zeggen ze nu in de Wetstraat maar dat wisten wij als intimi al jaren. Een prachtige loopbaan als zakenadvocaat en de vraag was niet of maar wanneer je “uit de kast” zou komen als CD&V politicus. Eerst op een bescheiden manier als kabinetschef van Kris Peeters en dan als “dépanneur de service” in 2013 langs de grote poort de Wetstraat binnen. Iedereen in België ontdekte plots dit perfect tweetalig natuurtalent. Een intelligente redenaar met fijne humor. De eerste apolitieke politicus. Het wonder was geschied.

Maar tijd om even ter zake te komen want straks valt het land stil als iedereen naar de match gaat kijken.

Deze week, beste Koen, maakten wij het appartement van onze tante leeg. Zij verhuist immers naar een serviceflat en een appartement dat 30 jaar bewoond werd door iemand die actief was in de christelijke zuil geeft een schat van informatie vrij over het verenigingsleven in het Vlaamse middenveld. Tante beseft niet hoeveel herinneringen nu op het Schotense afvalpark liggen maar 3 brochures liggen hier naast me. “Gids voor de ARCOPAR-aandeelhouder”, “Het Arcopar-aandeel, ontdek het aandeel met het meeste pit” en “Het Arcopar-aandeel, meer pit dan ooit”, de editie van zomer 2001.

Aandelen dus. Over sparen lees ik niet veel. Sinds het Dexia debacle vertel ik mijn moeder en tante dat bij een faillissement de aandeelhouders ook gedupeerd zijn. Ik heb immers mijn carriere doorgebracht bij Amerikaanse en Belgische beursgenoteerde bedrijven en ken maar al te goed het onderscheid tussen aandelen, obligaties en dividenden. Ik vond het niet meer dan mijn plicht om deze ouderen te confronteren met de impact van de wereldwijde bancaire crisis op hun persoonlijk vermogen. Het mocht niet baten; er was hen immers altijd verteld dat ze risicoloos spaarden en bovendien had Yves Leterme hen garanties gegeven. En wie stelt een uitspraak van een eerste minister in vraag?

Deze week kwam dan de echte uitspraak. Zonder de brochures van tante gezien te hebben. Het waren wel degelijk aandelen. En daar kan geen staatswaarborg op gegeven worden. Gelukkig dat we nog een instantie zoals Europa hebben die zaken nog kan objectiveren. Ik hoopte dat het nu stilletjesaan ook bij mijn moeder en tante zou doordringen. Maar dat was buiten de minister van Financiën gerekend. De meest apolitieke politicus blijkt plots een doorwinterde politicus geworden te zijn die spartelt als een duivel in een wijwatervat. Het tjevenjargon. Sic.

Beste Koen, ik ben niet kwaad, ik ben woest. Gisteren op televisie, vandaag in de kranten. Ik lees alles na en het kookt. Het kookt echt. Deze vorm van volksmisleiding zonder enige verantwoordelijkheidszin voor het welzijn van alle burgers(en niet alleen van 800.000 gedupeerden) tart elke verbeelding. Er is dus het besluit van Europa dat de staatswaarborg niet geldig is maar “belofte maakt schuld” klinkt het nu plots en als de waarborg ongeldig is dan moet er op een andere manier vergoed worden. Weliswaar niet alleen door de staat maar ook door een aantal “andere actoren” waarbij men denkt aan ACW en Belfius.

Hier ontbreken alweer 5 minuten politieke moed. Ten eerste de bevestiging van de overheid dat Arcopar wel degelijk aandelen waren en ten tweede de aanmaning dat het ACW –en niet de politiek- moet kijken wat, hoe en hoeveel gerecupereerd kan worden. Dat zou pas ontzuiling zijn die dit land beter bestuurbaar en daadkrachtiger maakt.

Uit de communicatie begrijp ik echter dat CD&V de staatswaarborg laat staan, dat CD&V daarmee zelfs de vorming van de federale regering wil gijzelen en dat CD&V alle Belgische belastingsbetalers wil laten opdraaien voor (een deel van) de 1,5 miljard die 800.000 Belgen verloren zijn. Dringend tijd voor nieuwe verkiezingen volgens mij.

Ook ik betreur de crisis in het bancaire systeem en de gevolgen daarvan. Ook ik ben geld verloren bij Arcopar maar als solidaire burger vind ik dat solidariteit over de grenzen van de zuil moet gaan. Toch ben ik realist en ga ik ervan uit dat de Belgische belastingsbetaler zal opdraaien voor het gegeven woord. Want belofte maakt schuld. Alleen worden beloftes gemaakt door mensen die geen moedige beslissingen durven nemen en communiceren. Le compromis Belge.

Ik kijk alvast uit naar mijn volgende ronde internationale gesprekken waar men mij zal bevragen wat een Belgische minister van Financiën bezielde om een niet meer dan logische uitspraak van Europa over aandelen als risicokapitaal naast zich neer te leggen. Europa–België 1-1. Op naar verlengingen. Met heibel in de tribune. Overal. Behalve in één VIP loge; de ACW loge waar alles net in beweging is.

Bruno

(Deze bijdrage verscheen in lichtjes gewijzigde versie op 5 juli 2014 in De Tijd onder de titel “De volksmisleiding in het Arcopardossier tart alle verbeelding”)