Wie stelt paal en perk aan de digipolisten?

“Waar was jij op  22 maart?“ is een vraag waarop we allemaal ons persoonlijk antwoord binnen vele jaren nog steeds probleemloos zullen kunnen formuleren. Ikzelf zat op de Thalystrein van Antwerpen naar Amsterdam voor een dagtrip naar het Nederlandse Vodafone hoofdkwartier. Enkele minuten na de ontploffingen in Zaventem verschenen de eerste berichten in alle treinstellen via sociale media op de smartphones of draadloos geconnecteerde tablets. Dat mijn terugkeer een probleem zou worden wist ik al bij het uitstappen in Amsterdam waar de annulaties van internationale treinen reeds werden aangekondigd. Wie onderweg een ochtendlijk dutje had gedaan werd in Amsterdam met vele vragen wakker in een andere wereld.

“Waar was jij op 11 september?” kan ik nog steeds onmiddellijk vertellen. In een vergaderzaal van het Microsoftgebouw in Diegem, op wandelafstand van het Nato hoofdkwartier, zaten verschillende collega’s geboeid te luisteren naar elkaar tot marketing directeur Veerle de deur opensmeet met de legendarische vraag “Weten jullie niet wat er in de wereld aan het gebeuren is?”. Natuurlijk wisten we dat niet, geen smartphones en geen wifi, in de buurt. Alleen de collega’s die voor hun scherm zaten ontdekten via internet vrij snel wat er in New York aan het gebeuren was en dat gebouwen in de buurt van andere ‘strategic targets’ onmiddellijk dienden ontruimd te worden. Iedereen wordt graag wakker in een andere wereld wanneer een mooie dame gillend de deur opensmijt maar dit waren zeker niet de juiste omstandigheden. Tijdens de meeting was er trouwens niemand aan het dutten.

Dat waren de twee makkelijke vragen. Nu een moeilijkere vraag waarover even nagedacht dient te worden. “Hoe lang is nine eleven geleden?”. Wel, in september is dat 15 jaar terwijl ik zeker ben dat velen onder ons dachten dat het minder dan 10 jaar geleden was. 15 jaar hebben we er dus over gedaan om hier in Brussel vast te stellen dat ‘het’ ook ons kan overkomen. Ondanks het feit dat ‘het’ in London, Madrid en Parijs in het verleden ook al gebeurd was hadden we nog steeds geen maatregelen genomen om te vermijden dat ‘het’ ook bij ons zou kunnen gebeuren. In Brussel zetelt zelfs de Europese Commissie waar velen al jaren de mond vol hebben over ‘het’ en de nood aan het juiste en afdwingbare wettelijke kader in de wereld van vandaag.

‘We moeten verouderde wetten en regels die hinderpalen opwerpen voor nieuwe digitale° technologieën en de nieuwe businessmodellen die eruit voortvloeien, aanpassen’ stelde het VBO terecht enkele weken geleden. Weinigen beseffen echter dat diezelfde verouderde wetten en regels ook dienen aangepast te worden om te beletten dat nieuwe digitale° technologieën destructieve ‘businessmodellen’ kunnen vergemakkelijken.

In de oude wereld zijn privacy en security twee basisrechten maar in de nieuwe wereld zijn privacy en security communicerende vaten geworden die het uiterst moeilijk maken om een evenwichtige beslissing te nemen.

Een tekort aan veiligheid voor de ene resulteert in een tekort aan privacy voor de andere. Iedereen, rechts en/of links, is steeds aan het argumenteren voor of tegen en zo dreigen vrije meningsuiting en besluiteloosheid dé twee nieuwe basisrechten van de toekomst te worden. Ik ga IS nooit met Google, Facebook en Twitter vergelijken maar ze maken allemaal handig gebruik van onvolkomenheden in –of niet afdwingbaar zijn van- het huidige wettelijke kader om te groeien als kool.

10 jaar geleden, op 1 april 2006, geen grap, schreef ik mijn eerste blogstuk onder de titel ‘To what problem is Weblogging the answer ? No problem in reality, and every problem in the minds of its boosters’. Google was toen al bekend als zoekmachine, niemand had van Facebook gehoord en Twitter was een maand eerder opgericht. Het fenomeen bloggen was nieuw en ik vroeg me af wie wat online ging zetten en wie dat dan wel ging lezen. Intussen weten we beter. Volgens mij wordt er meer op het web gepubliceerd dan gelezen. Er wordt meer gesproken dan geluisterd. Er worden meer discussies opgezet dan besluiten genomen en actieplannen opgezet.

Facebook heeft van het web een dorpscafé gemaakt en Twitter heeft ervoor gezorgd dat aan de toog een aantal dronkaards met hun vuvuzela van 140 karakters nog voor wat meer animatie kunnen zorgen. Google zorgt er dan weer voor dat zij van alle cafébezoekers en tooghangers alles te weten kan komen. Nogal logisch dat Google meer winst maakt dan Facebook en Twitter. Ik kom juist terug van de Scheldeprijs in Schoten en heb kunnen vaststellen dat tooghangers minder consumeren dan andere cafébezoekers terwijl sommigen mij betaalden om de komende weken en maanden te ontkennen dat ik hen vanavond in Schoten heb gezien. Niets nieuws onder de zon.

De (a)sociale media hebben van het internet één praatbarak gemaakt waar iedereen over alles een mening heeft maar waar niemand aandringt op besluitvorming omdat men weet dat er steeds wel iemand een mening heeft die ‘tegen’ is en die een groep ‘gelijkgezinden’ op de been kan brengen. De sociale media zijn een ideaal tool geworden voor snelle stemmingmakerij in plaats van een hulpmiddel tot versnelde besluitvorming. Reactiviteit ipv proactiviteit. Sic.

En zo kan een digipolist, het kandidaat ‘ICT woord van het Jaar’ van deze maand, rustig zijn gang blijven gaan. Een digipolist is een monopolist die zich ongestraft kan blijven misdragen bij gebrek aan juiste en afdwingbare wetten en regels voor de digitale° wereld. IS kan onschuldige mensen blijven vermoorden en verminken in de categorie ‘Security’ terwijl Google, Facebook en Twitter ongevraagd mensen digitaal kunnen blijven verhandelen in de categorie ‘Privacy’. En zo blijven ze allemaal ongebreideld groeien. Het is tijd voor moedige besluiten in Brussel. Geen blabla maar boemboem. Niet in Zaventem en Maalbeek maar aan beide einden van de Wetstraat of Rue Béliard. Voor het welzijn van alle Belgen en alle Europeanen.

Bruno Segers
Voorzitter Flanders Investment & Trade
ICT oudstrijder (Digital, Oracle, Lotus, IBM, Microsoft, RealDolmen, IrisPact)

°) als alles digitaal is moeten we stoppen met het woord digitaal als adjectief te gebruiken

(Deze bijdrage verscheen lichtjes gewijzigd maar onder dezelfde titel op 15 april 2016 in de maandelijkse “bruno blogt” rubriek van Data News Magazine)

2 gedachtes over “Wie stelt paal en perk aan de digipolisten?

  1. Pingback: Eerst nadenken, dan tweeten – Bruno's BlogBoek
  2. Pingback: Crowdf…ing – Bruno's BlogBoek

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s