Raar volkje, die Belgen

“Raar volkje, die Romeinen” klonk het ooit uit de mond van Asterix & Obelix.

Ik moet er al een paar dagen aan denken sinds mijn aanwezigheid dinsdag ll. op het prestigieuze “Overheidsorganisatie van het Jaar” event in Brussel.

photo-fod-financien-spf-finances-2-ea-0237

Wie is de winnaar? FOD Financien – SPF Finances olv Hans D’Hondt (zie foto) was de welverdiende laureaat. En kreeg zelfs terecht een staande ovatie.

Vandaag heb ik het wat moeilijker als ik aan een buitenlandse zakenrelatie moet uitleggen dat in een land waar belastingsontduiking de nationale sport is “de fiscus” wordt uitgeroepen tot de overheidsorganisatie van het jaar.

“Raar volkje, die Belgen”. Of ligt het aan sponsors EY, De Tijd, L’Echo en BNP Paribas Fortis en hun deskundig aangestelde juryleden?

Aan de vooravond van 2017

De Warmste Week is alweer achter de rug. Bijna 8.000.000 euro opgehaald voor meer dan duizend goede doelen. Mensen kunnen duidelijk samen door één deur zolang de media maar een beetje helpen. We leven immers in een mediacratie, een media-democratie, een regering door de media. Dan lukt plots alles.

Het Warmste Jaar komt er alweer aan. Een jaar vol gijzelingen waarvan de media dagelijks zullen smullen om de verschillen en geschillen uit te vergroten:

  • IS die de wereld zal gijzelen met het islam geloof
  • Trump die de Amerikanen zal gijzelen met zijn verworven macht
  • Europese landen die elkaar zullen gijzelen rond de Europese Unie
  • CD&V die een Belgische regering zal gijzelen rond het Arco dossier
  • Oppositie die een Vlaamse regering zal gijzelen rond een warme samenleving
  • Royal Antwerp FC die haar supporters zal gijzelen rond een beloofde promotie

Kortom, 51 weken aan een stuk zullen we weer kunnen genieten van onze overgemediatiseerde, gepolariseerde en verzuilde samenleving waarin besluitvorming en daadkracht zo goed als onmogelijk geworden zijn.

Maar rond Kerst 2017 zal alles plots weer een weekje beter worden met

  • De Warmste Week van Studio Brussel die meer dan 10.000.000 euro zal samenbrengen
  • De Kerstboodschap van Koning Filip die weer zal zeggen dat de warme maatschappij binnen handbereik ligt
  • De eindejaarsconference van Michael Van Peel, de echte premier van Vlaanderen die weer 2017 Overleeft

Ik kijk alvast uit naar de volgende 52 weken mediacratie; geregeerd worden door een partij die in 2018 (lokaal) en 2019 (nationaal) nochtans op geen enkel stemformulier zal prijken.

Toch wil ik in 2017 niet aan de zijlijn blijven staan of teksten schrijven die niemand leest. Op 11 juli deed ik een warme oproep aan de Vlaamse regering om werk te maken van Smart Flanders, een keiharde en georchestreerde samenwerking rond één Vlaams socio-economisch project dat kan zorgen voor de welvaart en het welzijn van alle Vlaamse burgers. De Visienota 2050 is intussen in het Engels vertaald (omwille van een bezoek aan US. Sic) maar het blijft nog steeds wachten op de vertaling van die visie in een operationeel plan voor de komende jaren. Dit mag echter geen mission impossible worden.

Misschien Studio Brussel eens bellen. Naast die ene Warmste Week is die zender immers 51 weken beschikbaar om alle niet-politici te mobiliseren rond Smart Flanders en zo van het “Arm Vlaanderen” van onze grootouders het “Warm Vlaanderen” voor onze kleinkinderen te maken. “Denken, durven, doen” maar dan zonder (verzuilde) politici. Dat zou pas een burgerbeweging zijn.

Beste wensen voor een warm en slim Vlaanderen in 2017.

Eerst nadenken, dan tweeten

Waarom stopt het bedrijfsleven toch steeds in de maanden juli en augustus? Schoolvakantie, parlementair reces en zelfs bij Roularta legt men de drukpersen stil zodanig dat we zonder onze Datanews op vakantie dienen te vertrekken en ander papier moeten vinden om de barbeque aan te steken. Deze zomer was het nog erger; Tour de France, voetbal én olympische spelen zorgden voor een nooit geziene daling van de productiviteit in ons land. Waar is de tijd dat het ene gewest het andere verweet dat het België aan de rand van de afgrond bracht? De voorbije maanden zat iedereen broederlijk in driekleur naast elkaar voor een klein, groot of supergroot scherm en daalde het bruto-binnenlands-product zienderogen. Met als logisch gevolg dat begin september bij Caterpillar en AXA aan de alarmbel werd getrokken. Hoge loonlasten, lage intresten op spaarboekjes klinkt het dan terwijl iedereen gewoon rustig voor TV zat en de weinigen die toch aan het werk waren systematisch werden afgeleid via allerlei commentaren op sociale media. Wil je de productiviteit in België omhoog krikken? Sluit Facebook en Twitter af, zo eenvoudig is het.

Het wereldwijde energieverbruik van het internet stijgt jaarlijks met 7% want Facebook, Twitter en andere sociale media staan nooit stil. Ik denk dat ze zelfs pieken in de zomermaanden. In die periode hebben de mensen immers nog meer tijd om meningen te ventileren en elkaar de duivel aan te doen. Dus is de commotie op en rond sociale media dan het hoogst. Zo stelde ik op 29 juni (!) 2010 op mijn blog reeds dat Twitter is the Vuvuzela of the internet. Everyone has a horn, blows it loudly, resulting in pure buzzing noise. Deze zomer was het weer zover, sommigen noemden Twitter zelfs een riool en pleitten voor een boycot. Riolen hebben echter hun nut, vraag het maar aan de inwoners van het oude Rome en daarom mijn warm pleidooi voor een juist gebruik van Twitter. Laat ons stoppen met tweeting maar starten met twinking. Twinking is het samenvoegen van tweeting en thinking; eerst nadenken, dan pas tweeten. Verzint eer gij begint. En zo hebben we –na digibesitas, chineren, digipolist, selvie en hinssiaan– de september nominatie voor het #ICTWoordVanHetJaar gelanceerd.

Op 30 augustus ll. had ik bvb. graag wat meer twinking en wat minder tweeting gezien naar aanleiding van het persbericht van de Europese Commissie over de 13 miljard euro illegale belastingsvoordelen waarvan Apple had geprofiteerd. De eerst tweets, zelfs van gereputeerde business magazines, nagelden Apple aan de schandpaal en dat was een steek door mijn hart. Sinds mijn eerste leerjaar eet ik elke dag een appel, ik schrijf dit stuk op een MacBook Air, heb een iPhone SE in mijn binnenzak, vul mijn Tax-on-Web in op mijn iPad en slaap al jaren met oordopjes om te wennen aan de draadloze Apple AirPods die nu pas beschikbaar zijn. Kortom Apple kan voor mij niets verkeerd doen. Toch werd Apple via de vele tweets met alle zonden van de wereld overladen.

Twinking zou echter Ierland met alle zonden van de wereld overladen hebben. Want het persbericht uit Brussel gaf niet alleen Apple een veeg uit de pan maar vooral Ierland. Dat ontdek je echter pas na een tweede lezing en wat nadenken. De vraag is immers niet wie door de deur is gestapt maar wel wie de deur heeft opengezet. Het gras is altijd groener aan de overkant en dat zetten die Guinness drinkers al jaren in de praktijk rond bedrijfsbelasting. Op een soortgelijke wijze reden ooit de “couponnetjestreinen” van onze (groot)ouders naar belastingsparadijs Luxemburg dat jaren later een vergelijkbare truuk uithaalde om op de digital highway een verlaagd BTW tarief te hanteren. Plotseling deden Amazon en Microsoft al hun online business vanuit Luxemburg. Harmonisatie van verschillende belastingen in de EU-28 zone is ver zoek en daar maken mijn vrienden digipolisten handig gebruik van. Europese outlaws zoals Ierland en Luxemburg blijven de deur open zetten voor global outlaws zoals Apple en Amazon. Tijd dus voor een Brussel met ballen, tijd voor twinking ipv tweeting door Europese ambtenaren, burgers en consumenten.

Om af te sluiten. Microsoft Belgium is een NV, IBM Belgium en Facebook Belgium zijn BVBA’s. Google Belgium is een NV maar Crystal Computing, het Google datacenter in Mons, is een BVBA. BVBA’s zijn besloten vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid die –in tegenstelling tot NV’s- veel minder transparent kunnen opereren. Hebben we echt een persbericht van EC Brussels nodig om hier iets aan te doen? Of speelt België in de poule van Ierland en Luxemburg? Aarzel niet om dit opiniestuk verder te twinken. Je mag het zelfs tweeten.

 

Bruno Segers
Voorzitter Flanders Investment & Trade
ICT oudstrijder (Digital, Oracle, Lotus, IBM, Microsoft, RealDolmen, IrisPact)

(Deze bijdrage verscheen lichtjes gewijzigd maar onder dezelfde titel op 16 september 2016 in de maandelijkse “bruno blogt” rubriek van datanews magazine)

Een Vlaamse feestdag heeft één Vlaams geschenk nodig

Een Vlaamse feestdag heeft één Vlaams geschenk nodig, van de regering voor alle burgers.

11 juli vieringen. Overal ten velde vind je dit weekend en vandaag maandag weer allerlei festiviteiten. In steden, gemeenten, verenigingen en bij vele groepen Vlamingen wordt deze datum jaarlijks aangegrepen om bij elkaar te komen. Vlaanderen viert feest maar elke Vlaming viert feest op zijn of haar manier. De ene speecht of spuwt, de andere zingt, nog iemand eet of drinkt. Ambtenaren vieren de feestdag met een verlofdag maar aangezien Vlamingen noeste werkers zijn viert de meerderheid vandaag deze feestdag met een stakingsvrije werkdag. Kortom, we bewijzen vandaag alweer onze éénheid in bescheiden- en verscheidenheid. Want ééndracht maakt macht is iets wat de Vlaming nooit echt in de mond heeft durven nemen. We praten weliswaar dezelfde taal en behoren tot dezelfde cultuurgemeenschap maar met zijn allen onvoorwaardelijk hetzelfde denken en doen ligt blijkbaar nog steeds niet in de volksaard. Op dat punt kunnen we allemaal iets van de Limburgers leren …

Historisch hebben we echter bewezen dat we ons wel degelijk achter één vlag kunnen scharen en met een plan ten aanval kunnen trekken en daadwerkelijk onze krachten kunnen bundelen. Dat is immers de geest van 11 juli die juist daarom sinds 1973 de Feestdag is van de Vlaamse Gemeenschap. Op 11 juli 1302 versloegen milities van de Vlaamse steden en gemeenten aan de Groeningekouter bij Kortrijk een leger van Franse ridders te paard. Daar bovenop zorgde Hendrik Conscience met zijn Leeuw van Vlaanderen voor een leuke laag romantiek rondom deze eeuwenoude Guldensporenslag. En zo roept deze dag bij elke Vlaming jaarlijks dezelfde emoties op; een overwinning tegen de Fransen en –bij uitbreiding- tegen de Franstaligen. Een jaarlijkse herinnering aan het onafgewerkte (con)federale België dat in 1830 alleen maar kon ontstaan omdat de grotere ons omringende landen er niet langer voor wilden vechten. Weinigen lijken echter te onthouden dat op 11 juli 1302 Vlamingen samen ten strijde trokken, hun kerktorens en belforten verlieten om samen te werken rond een gemeenschappelijk doel. Wanneer gaan we nu eindelijk beseffen dat op 11 juli 1302 de Vlamingen streden voor hun welvaart en welzijn in plaats van tegen de Franstaligen?

James Freeman Clarke stelde ooit “A politician thinks of the next election. A statesman, of the next generation” en daarmee is bewezen dat Gaston Geens eerst en vooral een staatsman was en vervolgens een politicus. Meer dan een generatie geleden, in 1982, startte deze eerste minister-president van de Vlaamse regering met DIRV de derde industriële revolutie in Vlaanderen op en daarvan plukken we vandaag nog steeds vele vruchten. De omstandigheden waren weliswaar makkelijker; de eerste federalisering van België was juist achter de rug en alle Vlamingen wilden samenwerken rond één gemeenschappelijk project en aantonen dat zij hun toekomstige Vlaamse welvaart, economische activiteit en werkgelegenheid konden waarborgen. “Wij zullen moeten bewijzen dat wij, wat we zelf doen, beter doen” klonk het en er werd handig ingespeeld op de vernieuwing van het industrieel weefsel naar nieuwe technologieën. In Gent rezen de Flanders Expo hallen en de Flanders Technology beurs uit de grond, in Leuven onstond IMEC, GIMV werd opgezet en jaren later kreeg Gaston Geens terecht zijn standbeeld in Aarschot. Hij was er immers in geslaagd een Vlaamse vlag te planten en het Vlaamse volk te laten samenwerken rond een gemeenschappelijk project.

De huidige Vlaamse regering heeft het iets moeilijker dan haar eerste voorgangers onder leiding van Gaston Geens. Na meer dan een generatie en vele staatsmannen (of waren het politici?) hebben we nog steeds niet de juiste staatsvorm gevonden voor dit kleine landje rond Brussel. Erger nog, politici die het in België niet voor elkaar kregen, pretenderen nu zelfs EU op de juiste manier te kunnen organiseren. De wereld is intussen razendsnel globaal en digitaal geworden, Vlaanderen heeft evenveel inwoners als de stadsstaat Singapore en evenveel vierkante kilometers als Los Angeles Metropolitan Area. De media werden bovendien snelle en populistische social media die -samen met oppositie- een win-win model nastreven op basis van het cultiveren van problemen en conflicten in plaats van het stimuleren van de oplossingen en samenwerkingen. Men spint graag garen uit het uitvergroten van een onpopulaire maatregel, een ongelukkige uitspraak of het doorlichten van ongunstige besluiten. Weinig aandacht voor het toelichten van projecten die een volk kunnen samenbrengen rond een gemeenschappelijk doel. Politici worden dus in reactieve of negatieve modus geduwd en niet geholpen bij het proactief en positief uitbouwen van een dragend project.

Nochtans is deze Vlaamse regering zeer actief en goed bezig op vele fronten. Maar ik ben ervan overtuigd dat velen nog niet door hebben wat de vlag is waar men voor staat en wat de weg is die men dagelijks gaat. De burgers zien immers door het bos de bomen niet meer wegens het ondermijnende populisme en korte termijn handelen van media en oppositie. Er werd het voorbije jaar een VISIE2050, een langetermijnstrategie voor Vlaanderen, op punt gezet. Deze toekomstvisie toont het Vlaanderen dat we wensen voor de volgende generatie: een sociaal, open, veerkrachtig en internationaal Vlaanderen dat welvaart en welzijn creëert op een slimme, innovatieve en duurzame manier en waarin iedereen meetelt. Met “You’ve got to think about big things while you’re doing small things, so that all the small things go in the right direction” wordt Alvin Toffler letterlijk en terecht geciteerd in deze visietekst. Maar juist hier wringt het schoentje; er wordt door geen enkele minister een verband gelegd tussen de visie en de dagelijkse uitvoering. Daardoor wordt de indruk gewekt dat iedereen opereert binnen het eigen domein en op eigen houtje. Niets is echter minder waar.

Er is dus behoefte aan één duidelijk signaal. Eén eenvoudig geschenk waar gans Vlaanderen op wacht op deze Vlaamse feestdag. Zoals we ooit DIRV kregen hebben we nu meer dan ooit behoefte aan een vlag en een plan; een kapstok waar we al onze acties aan ophangen en via dewelke we consistent communiceren. Zodanig dat het voor iedereen duidelijk wordt waar we voor gaan en waar we voor staan. Een stevige vlag en een stevige kapstok die door media en oppositie niet meer vernietigd kan worden en die de volgende generatie met hetzelfde enthousiasme kan nalezen op Wikipedia zoals de huidige generatie het doet met DIRV.

In Vlaanderen komen de grondstoffen al lang niet meer uit de grond maar bevindt onze grondstof zich op 1,5 en 2,0 m boven de grond; onze handen en onze hersenen. Juist daarom denk ik dat Smart Flanders of Slim Vlaanderen het juiste geschenk zou kunnen zijn van de Vlaamse regering aan de Vlaamse bevolking op haar feestdag. Op die manier worden de vlag en de kapstok eindelijk duidelijk. Deze regering kan wel degelijk welvaart en welzijn creëren op een slimme, innovatieve en duurzame manier in een sociaal open, veerkrachtig en internationaal Vlaanderen, waarin iedereen meetelt. Er kan een samenwerkingsmodel ontstaan dat verkokering en oppositie overstijgt. We kunnen tevens zorgen voor een unieke beweging van optimisme, wil voor verandering en duurzame vooruitgang binnen alle lagen van de bevolking en tegelijkertijd Vlaanderen positioneren als één dynamisch en leefbaar stadsgewest in het centrum van Europa.

Smart Flanders kan in het buitenland gebruikt worden om Vlaanderen als één merk en een sterke regio te positioneren. Daarnaast kunnen bestaande initiatieven en clusters hier probleemloos aan opgehangen en mee geassocieerd worden. De recente maatregelen klinken plots als Smart Energy, Radicaal Digitaal wordt Slimme Overheid, Smart Health, Smart Logistics, Slimme Mobiliteit, Smart Cities, Smart Ports …. en het zal snel duidelijk worden dat er in Vlaanderen meer gebeurt dan we allemaal denken en dat de strategie daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Volgens een weldoordacht en georchestreerd plan.

Mijn grootvader sprak steeds over “Arm Vlaanderen” maar met dit geschenk zullen onze kleinkinderen spreken over “Slim Vlaanderen”. Wat dat is op deze feestdag het Vlaanderen waar we vandaag allemaal, in binnen- en buitenland, voor willen gaan en staan. Denk er even over na, geniet vooral van deze feestdag maar laat media en oppositie rustig smullen van de opgezette hetze.

Bruno Segers – Voorzitter Flanders Investment & Trade

PS Ik ben nog steeds geen Vlaams nationalist maar in de snel veranderende globale en digitale wereld van vandaag ben ik meer dan ooit een Vlaams economist en Vlaams realist. Alleen een keiharde en georchestreerde samenwerking rond één Vlaams socio-economisch project kan zorgen voor de welvaart en het welzijn van ALLE Vlaamse burgers. De taart moet eerst gebakken worden en kan pas daarna verdeeld worden. First things first in Smart Flanders.

We zijn aan het Chineren

“Jonge, jonge, wat is er nu gebeurd? Uw Amerikanen zijn weg”. Het waren enkele jaren geleden de gevleugelde woorden van mijn tachtigjarige moeder nadat ze ontdekt had dat Gores, de Amerikaanse investeerder en dealmaker in het RealDolmen project zijn participatie had verkocht aan een Westvlaams familiaal fonds. “De Amerikanen hebben ons bevrijd van den Duits”, klonk het wat later en getuigde van een mateloos respect voor alles wat haar verlost had van de tweede wereldoorlog. De uitspraak over Westvlamingen was minstens even relevant maar doet in dit opiniestuk niet ter zake want het zou als insider information kunnen beschouwd worden in het laatste Belgische beursgenoteerde ICT-bedrijf.

De ouders van de huidige babyboomgeneratie zagen –samen met de komst van de G.I.s- sigaretten, chewing gum, coke, rock-‘n-roll en zoveel andere dingen op een vanzelfsprekende wijze in hun dagelijks leven verschijnen. Het na-oorlogse Marshallplan zorgde niet alleen voor de heropbouw van het oude continent maar ook voor een nooit geziene overzeese import.  De Amerikanisering was geboren. Vandaag is Amerikanisering een wereldwijd sociaal-cultureel proces waarin de Amerikaanse cultuur, technologie, ondernemingshandelingen, politieke vaardigheden en Amerikaans-Engelse taal eigen wordt gemaakt in de mondiale samenleving. Amerikanisering en globalisering lopen nu hand in hand en maken van de wereld een dorp met steeds dezelfde terugkerende merken.

Volgens sommigen is de Amerikanisering helemaal niet ten einde en zal Amerika ook de 21ste eeuw domineren. Ongelovigen kunnen steeds het boek ‘De ontwakende reus’ van minister van Financiën Johan Van Overtveldt lezen. Dat een taxshift in België nog een tijdje op zich gaat laten wachten dat wisten we al maar ook een powershift in de rest van de wereld is volgens deze doorwinterde econoom niet aan de orde. Of had onze visionaire minister misschien Donald Trump in gedachten wanneer hij sprak over een reus? Amerikanisering gaat zeker een spotwoord worden wanneer blijkt dat een clown daar niet steeds een rode neus en grote schoenen aanheeft én in dat land zelfs president kan worden.

Tijd om stil te staan bij een paar uitspraken van de toenmalige CEO van Bekaert, Julien De Wilde die destijds vertelde dat zijn kinderen Engels hadden geleerd maar dat zijn kleinkinderen Chinees zullen leren. Vroeger was het ‘eet uw bord leeg of de Chineeskes gaan ermee lopen’ maar vandaag is het inderdaad ‘werk maar wat beter of de Chineeskes gaan met uw job lopen’ klonk het uit dezelfde mond. Zoveel jaren later ben ik ervan overtuigd dat er iets aan het gebeuren is, dat we met zijn allen aan het Chinaniseren zijn. Dit Chinaniseren, kortweg Chineren, gebeurt echter op een totaal andere manier dan Julien De Wilde voorspelde en wat we met Amerikaniseren gewoon waren. Juist daarom verdient ‘Chineren’ een nominatie als ‘het ICT woord van de maand’. En ja, het is een ICT woord. Chineren is immers een proces waarbij digitalisering en modernisering sneller én goedkoper worden doorgevoerd. In tegenstelling tot Amerikanisering betreft het hier echter niet taal en cultuur maar alleen technologie.

We laten bewust India buiten beschouwing en praten ook niet over Japan of Asianisering. Het betreft China want daar is digitaal nooit een bijvoeglijk naamwoord geweest maar een zelfstandig naamwoord én Chineren zelfs een werkwoord. China is een enorm grote populatie die via een centrale aansturing evolueert naar een nieuwe wereld. Van agrarisch naar digitaal met slechts een relatief korte tussenperiode van industrialisering. Mensen die nooit een wagen of telefoon gehad hebben communiceren en werken nu via smartphones en tablets. Verkeersreglementen zijn er, worden in de steden gevolgd maar reglementen rond intellectuele eigendom zijn nog steeds in de maak. China gaat niet traag van A naar B zoals de rest van de wereld maar copieert snel van 0 naar B. Een droom voor elke change manager.

Met hetzelfde enthousiasme als onze (groot)ouders rond wagen, radio en TV omarmen de Chinezen hun versie van modernisme. Jong en oud hebben een onwaarschijnlijke aanleg en spontaniteit in het gebruik van het digitale. Jongeren spreken opvallend goed Engels en de jongsten gebruiken hun smartphone als vertaalcomputer op reis. Daarnaast levert China het grootste aantal internationale toeristen in de wereld; 120 miljoen in 2015. Allemaal ‘geïndoctrineerd’ via een Chinese overheidscampagne die landgenoten erop attent maakt dat ze zich beter moeten gedragen en zich moeten aanpassen aan het land en de gewoontes waar ze verblijven. Binnenkort zijn we allemaal gegeneerd (of moet ik zeggen gechineerd) dat een Chinees zonder onze taal te spreken makkelijker zijn weg vindt in onze stad dan wijzelf. Inbegrepen musea en restaurants.

Inmiddels is China toegetreden tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en panikeert men in Brussel omdat daarmee de antidumpingmaatregelen tegen oneerlijke prijzen op de helling worden gezet. Benieuwd of de Chinese overheid –naast landgenoten- ook bedrijven gaat informeren dat ze zich beter moeten gedragen en aanpassen aan de rest van de wereld. Sinds verleden week weten we dat er Chinese interesse is in de Vlaamse netbeheerder Eandis. In het Belgische telco landschap zijn de Chinezen al een tijdje aanwezig maar daar zijn we misschien op weg van de zaak Ye in het voetbal naar de zaak ZTE. Het Chinese ZTE Corporation biedt hier immers nog steeds haar producten aan terwijl in verschillende andere landen aanklachten lopen wegens pogingen tot omkoperij. Van de gokchinees naar de telefoonchinees. Het zal het Chineren van onze westerse samenleving niet stoppen.

Bruno Segers
Voorzitter Flanders Investment & Trade
ICT oudstrijder (Digital, Oracle, Lotus, IBM, Microsoft, RealDolmen, IrisPact)

(Deze bijdrage verscheen lichtjes gewijzigd maar onder dezelfde titel op 18 maart 2016 in de maandelijkse “bruno blogt” rubriek van Data News Magazine)

Gruweldaden weer eens hard overdreven

James Foley en de houding van vele Mohammedanen en vooral -de meeste Europeanen- blijft me verbazen. Daarom ter overweging en inspiratie dit duidelijk artikel van Gerard De Beuckelaer dat recent verscheen in De Bron.

Het filmpje over de executie van James Foley droop van bewust georkestreerde gruwelijkheid. Enkel de bekendheid van het slachtoffer maakte het tot iets meer dan een fait divers in de eindeloze stroom van mensonterende brutaliteit waarmee IS het Midden Oosten overspoelt. Desondanks hadden onze moslimmedeburgers grote moeite om daarvan afstand te nemen. Ze hebben dus vooraf enkele alternatieven uitgetest. Eerst was er al eens de uitvlucht: dit is helemaal niet de Islam. Wij hebben daar niets mee te maken, dus moeten we er ook niets over zeggen. In Nederland waren ze weer eens sneller en creatiever. Yasmina Haifi, lid van de PvdA en ambtenaar bij het Nederlands ministerie voor justitie, verklaarde een week geleden doodleuk dat ISIS geen moslim beweging is maar een zionistisch complot, opgezet om de Islam in diskrediet te brengen.

Ze zullen gemerkt hebben dat ze daar niet ver mee kwamen en namen dan toch van die gruweldaden afstand. Daarmee hebben ze precies bereikt wat ze wilden. De modale Vlaming zakt gerustgesteld achterover in zijn zetel: oef, het zijn toch loyale medeburgers, Bart De Wever heeft weer eens hard overdreven.

Geloofwaardigheid

Ik ben niet overtuigd, om de volgende redenen. Ten eerste was het proces een beetje te moeizaam. Ik vraag me af welke situatie nog ooit duidelijker kan zijn. Als je desondanks nog lang moet nadenken kan dat alleen betekenen dat er iets fundamenteel mis is met je prioriteiten.

Ten tweede ken ik het begrip ‘takiyya’. Zeer verkort komt dat erop neer dat het voor moslims toegelaten is ongelovigen te beliegen en te bedriegen om zichzelf te beschermen (wat dat laatste ook mag betekenen). Over ‘takiyya’ vinden we niets in de Koran, en in de Hadith evenmin. Het begrip is eerst ontstaan met de shia, dus na de dood van Mohammed. Heel veel – indien ook niet alles – van wat wij in de Islam als arglistig en bedreigend ervaren gaat niet op de oerbronnen terug. Het is in de loop der eeuwen door een corrupte ‘leiding’ geconstrueerd, meestal om de eigen levensstijl, die nogal van de originele voorschriften afweek, te rechtvaardigen. Dat is niet zo belangrijk. Wel belangrijk is wat een miljard moslims als integraal onderdeel van de islam heeft aanvaard en verinnerlijkt en ook als maatstaf gebruikt. Zie het omineuze sluierdebat. Het is absoluut niet ondenkbaar dat bij dat ‘afstand nemen’ ook takiyya in het spel was.

Verder hecht ik erg weinig belang aan dingen als ‘verontschuldigen’, ‘veroordelen’ en ‘afstand nemen’. Onze postmoderne ‘intellectuelen’, vooral journalisten, nemen die dingen zeer ernstig als instrumenten van conflictresolutie, maar voor mij zijn ze te goedkoop en te vrijblijvend, vooral als men daarvoor dan nog eerst iemands arm moet omdraaien.

De grens van de tolerantie

Ik kan begrip voelen voor de problemen die moslims hiermee hebben. De zwarte vlag waaronder ISIS zijn gruweldaden begaat is voor de meesten van ons zonder betekenis. In werkelijkheid druipt ze van de symboliek. De tekst bovenaan representeert de Shahada, de centrale mohammedaanse geloofsbelijdenis: Alah is de enige God, en Mohammed is zijn Profeet. Daaronder staat het historische zegel van Mohammed. Nog Mohammedaanser kan het niet worden: het is de vlag van de profeet zelf.

Het is voor een moslim heel moeilijk daarvan afstand te nemen. Bovendien zijn de slachtoffers ongelovigen: nauwelijks mensen dus, in ieder geval mensen derde klasse zonder rechten. Het is voor een moslim heel moeilijk broeders en zusters te veroordelen voor een misdaad tegen een ongelovige. Ik kan er, zoals gezegd, inkomen als iemand zo denkt. Maar als niet, daar torenhoog bovenuit, het respect voor de rechten van iedere mens, met vooraan het recht op leven, primeert en alles overtroeft, moet ik tegelijkertijd zeggen: je mag zo denken, maar dan hoor je hier niet thuis, je bent dan een gevaar voor onze maatschappij: ga a.u.b. ergens anders heen.

Waar zijn de gematigden?

We horen veel over de gematigde moslimmeerderheid. Wel, ik zou ze nu ook wel eens willen zien. Waarde moslimmedeburgers, ik wacht er ongeduldig op dat jullie mijn wantrouwen verstrooien. Neem eens spontaan en krachtdadig stelling, zonder ‘maar’, zonder ‘omdat’ of enig ander ‘slimmigheidje’, voor het leven en voor de menselijkheid, tegen fanatiek crimineel geweld, ook als het in naam van de Islam en door moslims tegen ongelovigen begaan wordt. Dat dan desondanks de verdenking van takiyya nog altijd zal blijven hangen is niet mijn schuld…

Verzint eer ge begint

Voor mijn progressieve medeburgers, die ongetwijfeld denken dat mijn islamofobe overwegingen op de rand van het fascisme balanceren, heb ik nog een nuttige tip. In het kalifaat van Frankrijk en de Nederlanden, dat op middellange termijn zonder meer tot de mogelijkheden behoort, word ik een ‘dhimmi’. Daar is weinig vrolijks aan. Maar jullie worden ‘kafir’, en dat is nog veel minder leuk. Zoek het eens op. Dit is geen ‘nutteloos weetje’: het heeft groot praktisch belang.

De auteur Gerard De Beuckelaer was ingenieur bij BASF in vele landen; hij zwaaide er in de VS af als senior-vice-president. Daarnaast doceerde hij aan verschillende universiteiten, waaronder het MIT in Cambridge, TU München en UCL. Hij is mede-oprichter van Charta Vlaanderen en kernredacteur van De Bron.

Over state-of-the-art, fit for purpose, good enough en … Saartje Vandendriesscher

Zeker in een techno startup kan de rol van technologie nooit onderschat worden. Maar al te dikwijls wordt technologie overschat ipv onderschat. En krijgt het al te dikwijls een té belangrijke rol toegedicht. Want voor elk probleem is er een oplossing nodig en daarin is technologie belangrijk. Toch is technologie al te dikwijls een oplossing op zoek naar het juiste probleem met als resultaat dat vele starters zich vastrijden in het mulle zand omdat ze verliefd zijn geworden op de techno en blind geworden voor het probleem.

Het probleem dat we met onze onderneming willen oplossen kennen we al een tijdje en wordt hoe langer hoe duidelijker. Niet alleen voor ons maar ook voor allen rondom ons. Elke dag vind je zelfs één of meer artikels die de vinger weer eens op de open wonde legt. Neen, het gaat niet over onze staatsvorm, overheidsschuld of productiviteit. We vertellen het later wel. De hamvraag blijft welke technologie je nodig hebt om het probleem op te lossen.

En dan vallen de buzzwords. Moet het ‘state-of-the-art’ of ‘good enough’ zijn? De voorbije weken heb ik echter een nieuw criterium gehoord. ‘Fit for purpose’, een begrip dat blijkbaar uit de kwaliteitszorg komt. In het Nederlands klinkt het allemaal veel beter. ‘State-of-the-art’ is het neusje van de zalm, ‘good enough’ is goed genoeg (sic …) en mijn vrije vertaling voor ‘fit for purpose’ is … het doet wat het moet doen. Zo eenvoudig is het allemaal.

2013-04-16 12.33.20

Vooral ‘state-of-the-art’ is één van de meest overroepen begrippen in het techno wereldje. Ooit praatte ik met een beroemde Vlaamse fietsenmaker die apetrots was over zijn ‘state-of-the-art’ racefietsen. De vergelijking met Formule 1 racewagens viel want de tweewielers werden aangeprezen op basis van luchtweerstandcoëfficiënten die in heuse windtunnels werden opgemeten. Toen ik de man vertelde dat in een Ferrari bolide de bestuurder in de wagen zat maar in zijn geval op de fiets viel zijn mond open. In tegenstelling tot een wagen wordt de luchtweerstandcoëfficiënt van een fiets immers grotendeels bepaald door wie erop zit. Stop dus met racefietsen te promoten als state-of-the-art maar zet alle wielertoeristen van België in een windtunnel vooraleer ze hun volgende fiets kopen.

‘Good enough’ is natuurlijk niet goed genoeg. Dus gaan we voor een ‘fit for purpose’ met onze technologische keuze. Niet omdat het een compromis is maar omdat technologie gewoon moet doen wat het moet doen. Niets teveel, niets te weinig, gewoon op de meest eenvoudige en goedkope manier het probleem oplossen. Zonder franjes, degelijk …. technologie die probleemloos ons probleem oplost.

Oh ja, en wat heeft dat nu allemaal te maken met Saartje Vandendriessche? Zeer eenvoudig. Zaterdag laatstleden nam ikzelf met vele andere wielertoeristen deel aan de Flanders Classis Editie van de Scheldeprijs hier in Schoten. Iedereen vertrok op zijn/haar ‘fit for purpose’ fiets wanneer het hem/haar uitkwam en op zijn haar/tempo. Juist voor de bevoorrading halfweg kwamen de eerste krampen. En dan word je op hetzelfde moment rustig voorbijgepeddeld door Saartje Vandendriessche en haar vriendin die minstens een kwartier later vertrokken waren. De conditie van deze dames is dus ‘state-of-the-art’ en bij mij was het plots ‘good enough’. Bij deze mijn dank aan mijn fietsmakkers om mij de volledige terugweg uit de wind gezet en geduwd te hebben. Toen we terug binnenkwamen was Saartje en haar vriendin echter al lang verdwenen.